The Female Brain by Louann Brizendine (Book Review)

    On this Women’s Day, I thought of writing on a book I read recently, The Female Brain by Louann Brizendine. She is also the author of The Male Brain, which explores similar themes from the perspective of male neurological development. Given ongoing discussions about gender, equality, and neuroscience, it felt timely to critically engage with this work and assess its relevance in light of Catholic teaching on gender.

    Brizendine’s The Female Brain (2006) explores how hormones and brain chemistry shape women’s behaviors, emotions, and cognition. While it was widely popular upon release, its reception has been mixed, especially regarding its portrayal of biological differences.

Strengths: Affirming the God-Given Differences Between Men and Women

    The book provides valuable insights into how hormonal fluctuations affect women's lives, from puberty to menopause. Brizendine highlights the role of estrogen and oxytocin in emotional bonding and decision-making, contributing to a greater awareness of female-specific neurological experiences. From a Catholic perspective, this aligns with the understanding that men and women are created with distinct but complementary roles, as affirmed in Male and Female He Created Them (2019). Recognizing these differences helps promote a culture that respects women's unique gifts in family, society, and the Church.

Weaknesses: Oversimplification and Biological Determinism

    Despite its contributions, the book at times presents an overly deterministic view of gender differences, suggesting that women are naturally more emotional and men more rational. While Catholic teaching affirms the complementarity of the sexes, it also upholds human dignity, reason, and free will, recognizing that personal development is shaped by more than just biology. Overemphasizing biological determinism risks reducing human identity to neurochemistry rather than seeing it in the fullness of God’s design.

Relevance to Women’s Issues Today

    In an era when gender theory seeks to erase distinctions between male and female, The Female Brain serves as a reminder of the natural differences that the Church defends. However, these differences must not be used to justify inequality but to celebrate the dignity of both sexes as created by God.

    While The Female Brain introduces important discussions on women’s health, its deterministic approach must be balanced with the Catholic understanding of gender. Readers should engage with it critically, affirming the biological differences God has created while rejecting reductionist views that diminish human dignity and free will.

Antiqua et Nova

Antiqua et Nova: Note on the Relationship Between Artificial Intelligence and Human Intelligence is a magisterial document issued by the Dicastery for the Doctrine of the Faith and the Dicastery for Culture and Education on 28 January 2025. It reflects on the ethical and anthropological implications of Artificial Intelligence (AI) from a Catholic perspective. The document is rooted in the Church's philosophical and theological tradition, emphasizing the dignity of the human person, the responsible use of technology, and the promotion of the common good. It addresses the rapid advancements in AI, which have raised significant questions about human identity, ethical responsibility, and the future of society.

The Church views AI as a powerful tool that can either enhance human flourishing or pose serious risks if misused. The document calls for a balanced approach, encouraging the development of AI in ways that respect human dignity, promote justice, and foster integral human development. It also warns against the dangers of reducing human intelligence to mere functionality, as AI does, and stresses the importance of maintaining a human-centred approach to technology.

Summary of the Document

I. Introduction

The document begins by situating the discussion of AI within the broader context of human intelligence as a gift from God. It highlights the Church's support for scientific and technological advancements, provided they are used responsibly to steward creation and promote the common good. The introduction raises concerns about AI's potential to imitate human intelligence, generate new content, and make autonomous decisions, which could lead to ethical dilemmas and a crisis of truth in public discourse.

II. What is Artificial Intelligence?

This section provides a historical overview of AI, tracing its origins to the 1956 Dartmouth workshop and its subsequent evolution. It distinguishes between "narrow AI," which is designed for specific tasks, and the aspirational goal of "Artificial General Intelligence" (AGI), which would match or surpass human cognitive abilities. The document critiques the functionalist perspective that equates human intelligence with AI, emphasizing that human intelligence encompasses more than just task performance—it includes creativity, emotions, moral discernment, and relationality.

III. Intelligence in the Philosophical and Theological Tradition

The document explores the Christian understanding of human intelligence, rooted in the philosophical and theological tradition. It discusses the concepts of rationality, embodiment, and relationality, emphasizing that human intelligence is not merely functional but is deeply connected to the person's spiritual, emotional, and social dimensions. The Church's view of intelligence is holistic, integrating reason, will, and the pursuit of truth, goodness, and beauty.

IV. The Role of Ethics in Guiding the Development and Use of AI

This section underscores the importance of ethical responsibility in the development and use of AI. It stresses that while AI can be a powerful tool for human progress, it must always be directed toward the common good and respect for human dignity. The document warns against the misuse of AI for harmful purposes, such as surveillance, manipulation, or the erosion of human agency. It calls for transparency, accountability, and the protection of human rights in the design and deployment of AI systems.

V. Specific Questions

The document addresses several practical areas where AI poses ethical challenges:

AI and Society: AI has the potential to promote integral human development but also risks exacerbating inequality and social fragmentation.

AI and Human Relationships: While AI can facilitate connections, it cannot replace authentic human relationships, which are essential for personal growth and community building.

AI, the Economy, and Labor: AI can enhance productivity but may also lead to job displacement and the devaluation of human labor. The document calls for policies that protect workers and ensure that AI complements rather than replaces human work.

AI and Healthcare: AI can improve medical diagnostics and treatment but must not replace the human relationship between patients and healthcare providers.

AI and Education: AI can enhance learning but should not replace the role of teachers in fostering critical thinking and moral formation.

AI, Misinformation, Deepfakes, and Abuse: The document warns against the use of AI to spread false information or manipulate public opinion, calling for vigilance and ethical oversight.

AI, Privacy, and Surveillance: The document emphasizes the need to protect privacy and human dignity in the face of AI-powered surveillance and data collection.

AI and the Protection of Our Common Home: AI can contribute to environmental sustainability but also consumes significant resources, requiring a balanced approach to its use.

AI and Warfare: The document condemns the use of AI in autonomous weapons, which lack moral judgment and pose grave ethical concerns.

AI and Our Relationship with God: The document warns against the temptation to idolize AI or seek fulfillment in technology rather than in communion with God.

VI. Concluding Reflections

The document concludes by calling for a renewed appreciation of human intelligence and wisdom in the age of AI. It emphasizes that true progress is not measured by technological advancements alone but by the extent to which they contribute to human flourishing, justice, and the common good. The Church encourages a "wisdom of the heart" that integrates reason, ethics, and spirituality, guiding the responsible use of AI to promote peace, solidarity, and the integral development of the human person.

Conclusion

The document serves as a comprehensive guide for Catholics and all people of goodwill to navigate the ethical challenges posed by AI. It calls for a human-centred approach to technology, rooted in the Church's rich philosophical and theological tradition, and emphasizes the importance of using AI to serve the common good, protect human dignity, and foster a more just and compassionate world.

ജൂബിലി വർഷം 2025 - ഒരു സംക്ഷിപ്ത വിവരണം

    കത്തോലിക്കാ സഭ സുപ്രധാനമായ ഒരു ആഘോഷത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്: ക്രിസ്തു ജയന്തിയുടെ 2025 വർഷങ്ങൾ - ജൂബിലി 2025. കൃപയുടെയും ആത്മീയ നവീകരണത്തിൻ്റെയും ഒരു വിശുദ്ധ വർഷം. 'പ്രത്യാശ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നില്ല' എന്നർത്ഥം വരുന്ന Spes non Confundit എന്ന പേപ്പൽ ബൂളയിലൂടെയാണ് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ വിശുദ്ധ വർഷത്തിൻ്റെ പ്രഖ്യാപനം ഔപചാരികമായി നടത്തിയത്. (ബൂള = മാര്‍പ്പാപ്പ ഔദ്യോഗികമായി അയയ്ക്കുന്ന കത്ത്) 2024 മെയ് 9 ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഈ പ്രമാണരേഖ ജൂബിലി ആചരണത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുകയും അതിൻ്റെ ആചരണം എങ്ങനെ ആയിരിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

2025 ജൂബിലിയുടെ സമാരംഭം

    2024 ഡിസംബർ 24-ന് ക്രിസ്തുമസ് സന്ധ്യയിൽ സെൻ്റ് പീറ്റേഴ്‌സ് ബസിലിക്കയിൽ ജൂബിലിയുടെ വിശുദ്ധ വാതിൽ തുറക്കുന്നതോടെ ജൂബിലി വർഷം ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിക്കും. ഈ ആചാരണത്തിലൂടെ, പ്രതീകാത്മകമായി, സഭ ഒന്നാകെ ക്രിസ്തുവിനെ രക്ഷയുടെ 'വാതിൽ' ആയി പ്രഘോഷിക്കുകയും ആത്മീയ നവീകരണത്തിൻ്റെ യാത്രയിലേക്ക് എല്ലാ  വിശ്വാസികളെയും ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “പ്രത്യാശ നിരാശപ്പെടുത്തുന്നില്ല” എന്ന പ്രമേയം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് പൗലോസ് ശ്ലീഹ റോമാക്കാർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ (റോമാ 5:5), പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിറയുന്ന പ്രത്യാശയെക്കുറിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ കത്തോലിക്കാ കത്തീഡ്രലുകളിലും 2024 ഡിസംബർ 29-ന് ആഘോഷമായ ദിവ്യബലി നടത്തുകയും അങ്ങനെ ഈ ആഘോഷം ഓരോ രൂപതയിലും ജൂബിലി വർഷത്തിൻ്റെ പ്രാദേശിക തുടക്കത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണമെന്ന നിർദ്ദേശവും മാർപാപ്പ നൽകുന്നുണ്ട്. അത് ആഗോള കത്തോലിക്ക സമൂഹത്തിൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെയും, ഐക്യത്തിൻ്റെയും, ഒന്നിച്ചുള്ള പ്രാർത്ഥനയുടെയും പ്രതിഫലനമായി മാറും എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിക്കുന്നു.

ജൂബിലി വർഷങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം
    കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ ജൂബിലി വർഷം കൃപയുടെയും, കൃതജ്ഞതയുടെയും, അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെയും തീർത്ഥാടനത്തിൻ്റെയും ഒരു പ്രത്യേക ആഘോഷമാണ്. പരമ്പരാഗതമായി 25 വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ആണ് ഈ ജൂബിലി ആഘോഷം നടത്തുന്നത്. ദൈവവുമായും സഹജീവികളുമായും അനുരഞ്ജനം തേടാനും, ദൈവവുമായുള്ള അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കാനും വിശ്വാസികൾക്ക് ഈ ആഘോഷങ്ങൾ അവസരം ഒരുക്കുന്നു. സാധാരണ ജൂബിലി വർഷങ്ങൾക്ക് ഈ പതിവ് മാതൃക പിന്തുടരുമ്പോൾ, പ്രത്യേക ആത്മീയ ആവശ്യങ്ങൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ 'അസാധാരണമായ ജൂബിലി' വർഷങ്ങൾ മാർപാപ്പമാർ പ്രഖ്യാപിക്കാറുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, 2016-ലെ കരുണയുടെ വർഷം ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ പ്രഖ്യാപിച്ച അസാധാരണ ജൂബിലി വർഷം ആയിരുന്നു. നാം ജീവിക്കുന്ന ഈ വർത്തമാന കാലത്ത്, ദൈവത്തിൻ്റെ കരുണയിലും വിശ്വാസത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യത്തിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ഈ ജൂബിലി വിശ്വാസികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന 2000-ലെ മഹാ ജൂബിലിക്ക് ശേഷം, 2025 ജൂബിലി, 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആദ്യത്തെ സാധാരണ ജൂബിലിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മഹാ ജൂബിലി ആചരണം, പുതിയ സഹസ്രാബ്ദത്തിൻ്റെ ഉദയം ആഘോഷിക്കുകയും, ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത പുതുക്കാൻ വിശ്വാസികളെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്തു.

വിശുദ്ധ വാതിലിൻ്റെ പ്രാധാന്യം
    ജൂബിലി ആഘോഷങ്ങളുടെ ഒരു പ്രധാന ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രം, വിശുദ്ധ വാതിൽ (Holy Door) ആണ്, റോമിലെ പ്രധാന ബസിലിക്കകളിൽ പരമ്പരാഗതമായി മുദ്രയിട്ട് അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നതും, ജൂബിലി വർഷങ്ങളിൽ മാത്രം തുറക്കുന്നതുമായ ഒരു വാതിൽ. ശരിയായ ആത്മീയ മനോഭാവങ്ങളോടെ ഈ വാതിലിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന തീർത്ഥാടകർക്ക് പൂർണ്ണമായ ദണ്ഡവിമോചനം ലഭിക്കും എന്ന് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. 2024 ഡിസംബർ 24-ന് സെൻ്റ് പീറ്റേഴ്‌സ് ബസിലിക്കയിലെ വിശുദ്ധ വാതിൽ മാർപ്പാപ്പ തുറക്കുന്നത് ജൂബിലി വർഷത്തിൻ്റെ ആരംഭത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആചാരപരമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ആഴത്തിലുള്ള കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് സഭാംഗങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പ്രവേശിക്കുന്നതിൻ്റെ പ്രതീകാത്മകമായ ആചാരം എന്ന നിലയിൽ, ഈ വാതിലിലൂടെ നടക്കാൻ എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ഉള്ള ക്ഷണമാണിത്.

ആഗോളസഭയിലെ ആഘോഷങ്ങൾ
    2025 ജൂബിലിയുടെ സാർവത്രിക സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നതിന് , ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ കത്തോലിക്കാ കത്തീഡ്രലുകളിലും 2024 ഡിസംബർ 29-ന് ജൂബിലി വർഷത്തിൻ്റെ യുക്തമായ ഉദ്ഘാടനം ആഘോഷിക്കണമെന്ന് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ നിർദ്ദേശിച്ചു. ജൂബിലിയുടെ ആത്മീയ നേട്ടങ്ങൾ എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും പ്രാപ്യമാണെന്ന് ഇത് ഉറപ്പാക്കുന്നു. റോമിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുവാനും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ വാതിലിലൂടെ പ്രവേശിക്കാനും എല്ലാവർക്കും കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. പ്രാദേശിക സഭകളിലെ ഈ പ്രത്യേക ആഘോഷങ്ങൾ അതിനായി അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും, അവരുടെ ആഘോഷങ്ങളിൽ പ്രാദേശിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്താൻ അവസരം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ വൈവിധ്യമാർന്ന സാംസ്കാരിക പ്രകടനങ്ങളിലൂടെ ഈ ആഘോഷത്തെ വിശ്വാസത്തിൻ്റെ ഊർജ്ജസ്വലമായ പ്രകടനമാക്കി മാറ്റാൻ സാഹചര്യമൊരുങ്ങുന്നു. ആഗോള പങ്കാളിത്തത്തിന് മാർപ്പാപ്പ നൽകുന്ന ഈ ഊന്നൽ, വൈവിധ്യത്താൽ സമ്പന്നമായ ഒരു സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ - സഭയുടെ - വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള അവസരങ്ങൾ
    ജൂബിലി 2025 ആഘോഷങ്ങൾ ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്കും നവീകരണത്തിനും ധാരാളം അവസരങ്ങൾ നൽകും. പ്രത്യാശ എന്ന വിഷയത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ധ്യാനങ്ങൾ, കർമ്മ പദ്ധതികൾ, വിശ്വാസ പരിശീലന പരിപാടികൾ എന്നിവ സംഘടിപ്പിക്കാൻ പ്രാദേശിക സഭകളും, രൂപതകളും, ഇടവകകളും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണെന്ന് മാർപാപ്പ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു. കൂടാതെ, അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെ കൂദാശയ്ക്ക് ഊന്നൽ നൽകുകയും, ദൈവത്തിൻ്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണയെക്കുറിച്ച് വിശ്വാസികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണം. തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരവും സാമൂഹികവുമായ വിശ്വാസയാത്രയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ ഈ സമയം ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ വിശ്വാസികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യാശയുടെയും സ്നേഹത്തിൻ്റെയും മൂർത്തമായ പ്രകടനങ്ങളായ ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളും, സേവന പദ്ധതികളും ഈ ജൂബിലി വർഷത്തിൽ കൂടുതലായി ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് മാർപാപ്പ സഭ മുഴുവനും ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

"പ്രത്യാശയുടെ തീർത്ഥാടകർ": 2025 ജൂബിലി വർഷത്തിൻ്റെ ആപ്തവാക്യം
    2025 ജൂബിലി വർഷത്തിൻ്റെ ആപ്തവാക്യം "പ്രത്യാശയുടെ തീർത്ഥാടകർ" എന്നതാണ്. സ്വയം നവീകരിക്കപ്പെടാനും, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ ആഴപ്പെടാനും, അതുവഴി അവരുടെ ആത്മീയ യാത്രയിൽ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടാനും, പ്രത്യാശയോടെ മുന്നോട്ടുനീങ്ങുവാനും ഈ ആപ്തവാക്യം എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും ക്ഷണിക്കുന്നു. ഒപ്പം തന്നെ, ഈ ആപ്തവാക്യം, എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും ഒരു തീർത്ഥാടക സംഘത്തെപ്പോലെ ഒരുമിച്ച്, വിശ്വാസത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ ഈ വർത്തമാന ലോകത്തിൽ, ഒരുമിച്ച് നടക്കുന്നതിനും പ്രത്യാശയുടെ പരിവർത്തന ശക്തിയാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നത്തിനും പ്രത്യേകമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഒപ്പം തന്നെ, ലോകത്തിൽ പ്രത്യാശയുടെ സാക്ഷികളാകാനുള്ള ആഹ്വാനവുമായി ഒത്തുചേരുന്ന ഈ ജൂബിലി, സ്നേഹവും, ഐക്യവും, ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളും വഴി, ക്രിസ്തുവിൽ നാം കണ്ടെത്തുന്ന സന്തോഷത്തിൻ്റെയും കൃപയുടെയും പുനർനിർമ്മാണത്തെയും ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നു. കൂടാതെ, വിശ്വാസ സമൂഹത്തിന്, പാപമോചനത്തിലൂടെ അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെ പാതയിലേക്ക് കടന്നു വരാൻ കഴിയുന്ന കൃപയുടെ സമയമാണിത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, യുദ്ധങ്ങൾ, COVID-19 മഹാവ്യാധി, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം എന്നിവയുടെയൊക്കെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഇന്നിന്റെ സമൂഹത്തിന്, ഈ ജൂബിലി 2025 പ്രതീക്ഷയുടെ വർഷമാണ്.

ജൂബിലി ലോഗോ
  പ്രത്യാശയുടെയും രക്ഷയുടെയും ഉറവിടമായി ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചലനാത്മകമായ ഒരു കുരിശ് ആണ് ജൂബിലി 2025-ൻ്റെ ലോഗോയുടെ മധ്യഭാഗത്ത് ഉള്ളത്. ലോഗോയിൽ ഭൂമിയുടെ നാല് കോണുകളിൽ നിന്ന് വരുന്ന, മുഴുവൻ മനുഷ്യരാശിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നാല് മനുഷ്യ രൂപങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഈ രൂപങ്ങൾ ഒരു ഒരു വൃത്തം രൂപീകരിക്കുന്നു. ഈ വൃത്തം സഭയുടെ ഐക്യം, സാർവത്രികത, എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മനോഭാവം, തീർത്ഥാടന സ്വഭാവം എന്നിവയെ ആണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ഒന്നിപ്പിക്കേണ്ട ഐക്യദാർഢ്യവും സാഹോദര്യവും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഈ നാലു പേരും പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. മുന്നിലെ വ്യക്തി കുരിശിൽ ആലിംഗനം ചെയ്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ആലിംഗനം വിശ്വാസത്തിൻ്റെ അടയാളം മാത്രമല്ല, ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രത്യാശയുടെ അടയാളം കൂടിയാണ് അത്; കാരണം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ നിമിഷങ്ങളിൽ പ്രത്യാശ തളരാതെ നമ്മെ മുന്നോട്ട് നയിക്കും. ജീവിത തീർത്ഥാടനം എല്ലായ്പ്പോഴും ശാന്തമായും സുഗമമായും നടക്കുന്നില്ല എന്ന വസ്തുതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന പരുക്കൻ തിരമാലകൾ ഇവിടെ കാണാം. കുരിശിൻ്റെ താഴത്തെ ഭാഗം നീളമേറിയതും തിരമാലകളിലേക്ക് നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന നങ്കൂരത്തിൻ്റെ ആകൃതിയിലേക്ക് മാറിയതും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. നങ്കൂരം പ്രത്യാശയുടെ പ്രതീകമായി അറിയപ്പെടുന്നു. തിരമാലകളും കൊടുങ്കാറ്റുകളും അലട്ടുന്ന ഈ ലോകയാത്രയിൽ, പ്രത്യാശയാകുന്ന നങ്കൂരമിട്ട് നിൽക്കുന്ന കുരിശ് ഓരോ വ്യക്തിക്കും പ്രത്യാശയുടെ ഉറപ്പുള്ള അഭയകേന്ദ്രമാണ്. ലോഗോയുടെ ചുവടെ 2025 ജൂബിലി വർഷത്തിൻ്റെ മുദ്രാവാക്യം പച്ച അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: Pilgrims of Hope (പ്രത്യാശയുടെ തീർത്ഥാടകർ). ഈ ലോഗോയുടെ ഊർജ്ജസ്വലമായ ബഹുവർണ്ണ രൂപകല്പന ആഗോള കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിനുള്ളിലെ സന്തോഷവും സംസ്കാരങ്ങളുടെ വൈവിധ്യവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ ജൂബിലി ആഘോഷങ്ങളുടെ ചൈതന്യവും, 'പ്രത്യാശയുടെ തീർത്ഥാടകർ' എന്ന ജൂബിലിയുടെ ആപ്തവാക്യവും വളരെ കൃത്യമായി ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ലോഗോയാണ് ഇത്.

ജൂബിലി പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ടുള്ള Spes non Confundit എന്ന പേപ്പൽ ബൂളയുടെ സംക്ഷിപ്തം
    ജൂബിലി 2025 ഔപചാരികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് 2024 മെയ് 9 ന് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ സ്പെസ് നോൺ കോൺഫുന്തിത് എന്നപേരിൽ ഒരു പേപ്പൽ ബൂള പുറത്തിറക്കി.
വിശുദ്ധ പൗലോസ് ശ്ലീഹ റോമാക്കാർക്ക് എഴുതിയ ലേഖനം, അഞ്ചാം അധ്യായം അഞ്ചാം വാക്യം, "പ്രത്യാശ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നില്ല" എന്ന വാക്യത്തോടെയാണ് ഈ ലേഖനം ആരംഭിക്കുന്നത്. ദൈവസ്നേഹം ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്താത്ത അചഞ്ചലമായ പ്രത്യാശയുടെ ഉറവിടമാണെന്ന് പ്രമാണം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. 25 ഖണ്ഡികകൾ മാത്രം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ ചെറു ലേഖനം ജൂബിലി വർഷത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും അതിന്റെ ആചരണത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളും അതിന്റെ നടത്തിപ്പു രീതികളും വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു. പ്രത്യാശയുടെ ഒരു വാക്ക്, പ്രത്യാശയുടെ ഒരു യാത്ര, പ്രത്യാശയുടെ അടയാളങ്ങൾ, പ്രത്യാശയോടെയുള്ള അപേക്ഷകൾ, പ്രത്യാശയിൽ നങ്കൂരമിടുക എന്നീ 5 ഉപ ശീർഷകങ്ങളിലാണ് ഈ ലേഖനം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്.

1. പ്രത്യാശയുടെ ഒരു വാക്ക്
    പരീക്ഷണങ്ങൾക്കിടയിലും പ്രത്യാശ നിലനിർത്തുന്ന ദൈവസ്നേഹത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കാൻ റോമാക്കാരെ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ച പൗലോസ് ശ്ലീഹായുടെ വാക്കുകളോടെയാണ് (റോമാ 5:5) ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ ലേഖനം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഭയവും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും നിറയുന്ന ഒരു ലോകത്ത് പ്രത്യാശയുടെ കിരണങ്ങളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഈ ജൂബിലി ലക്ഷ്യമിടുന്നത് എന്ന് ഇവിടെ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ സഭയെ മുഴുവൻ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു.

2. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു യാത്ര
    ജീവിത പരിവർത്തനത്തിന്റെയും ആത്മീയ നവീകരണത്തിൻ്റെയും സുപ്രധാനമായ മാർഗം അനുരഞ്ജനത്തിൻ്റെ കൂദാശയാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ നിരാശകളിൽ ദൈവ കരുണയിൽ ആശ്രയം വെക്കാൻ ഈ കൂദാശ നമുക്ക് അവസരം ഒരുക്കുന്നു. ഈ ജൂബിലി ആഘോഷങ്ങൾ അനുരഞ്ജന കൂദാശയുടെ സ്വീകരണത്തിനും ജീവിത നവീകരണത്തിനും എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും കാരണമാകണമെന്ന് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുകയാണ്.

3. പ്രതീക്ഷയുടെ അടയാളങ്ങൾ
    സഭ മനസ്സിലാക്കുകയും പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട പ്രത്യാശയുടെ ചില മൂർത്തമായ അടയാളങ്ങൾ മാർപ്പാപ്പ ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. തടവുകാർ, കുടിയേറ്റക്കാർ, പ്രായമായവർ, ദരിദ്രർ എന്നിവരുൾപ്പെടെ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ലഘൂകരിക്കാനുള്ള സംരംഭങ്ങൾക്ക് ഈ ജൂബിലി വർഷത്തിൽ സഭ കൂടുതൽ ഊന്നൽ നൽകണം . സമാധാനം, പാരിസ്ഥിതിക സംരക്ഷണം, മനുഷ്യൻ്റെ അന്തസ്സ് സംരക്ഷിക്കൽ എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളിലും സഭ മുന്നിൽ നിന്ന് നയിക്കണം. കുറഞ്ഞുവരുന്ന ജനനനിരക്കിനും പ്രായമായവർ നേരിടുന്ന ഏകാന്തതയ്ക്കും പരിഹാരം കാണേണ്ടതിൻ്റെ അടിയന്തിര ആവശ്യത്തിന് അദ്ദേഹം അടിവരയിടുന്നു. യുവജനങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കാനും അവർക്ക് പ്രതീക്ഷാനിർഭരമായ ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ നൽകാനും സഭയോട് അടിയന്തരമായി അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

4. പ്രത്യാശയോടെയുള്ള അപേക്ഷകൾ
    ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളുടെ തിരിച്ചടയ്ക്കാനാവാത്ത കടങ്ങൾ റദ്ദാക്കാനും, പാരിസ്ഥിതിക അനീതികൾ പരിഹരിക്കാനും സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളോട് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. പരിഹരിക്കാൻ ഒരു ആഗോള ഐക്യദാർഢ്യം ഉണ്ടാകേണ്ടതാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുന്നു. ക്രൈസ്തവ ഐക്യത്തിൻ്റെ നാഴികക്കല്ലായ ഒന്നാം നിഖ്യ സുനഹദോസിന്റെ 1700-ാം വാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ചാണ് ജൂബിലി നടക്കുന്നത് എന്ന വസ്തുതയും അദ്ദേഹം ഓർമിക്കുന്നുണ്ട്. എക്യുമെനിക്കൽ സംരംഭങ്ങളിലും സഭകളുടെ ഐക്യത്തിലും മുന്നേറാനുള്ള ഒരു വേദിയായി ജൂബിലി ഉപയോഗിക്കാൻ മാർപ്പാപ്പ എല്ലാ ക്രിസ്ത്യാനികളെയും ക്ഷണിക്കുന്നു.

5. പ്രത്യാശയിൽ നങ്കൂരമിടുക
    ക്രിസ്തീയ പ്രത്യാശ യേശുവിൻ്റെ മരണത്തിലും പുനരുത്ഥാനത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണ്, അത് നിത്യജീവൻ്റെ ഉറപ്പ് നൽകുന്നു. പ്രത്യാശ ജീവിതത്തെയും മരണത്തെയും പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തുവിൻ്റെ മടങ്ങിവരവിൻ്റെ സന്തോഷകരമായ പ്രതീക്ഷയിൽ ജീവിക്കാൻ അത്അചഞ്ചലമായ പ്രത്യാശയുടെ സാക്ഷികളായി, വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻരക്തസാക്ഷികൾ വിശ്വാസികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. "പ്രത്യാശയുടെ അമ്മ" യായ മറിയം ജൂബിലിയിലെ ഒരു കേന്ദ്ര വ്യക്തിയാണ്. കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും അവളുടെ ഉറച്ച വിശ്വാസം എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ഒരു മാതൃകയാണ്.

ഉപസംഹാരം
    ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള നവീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രതിബദ്ധത വളർത്തിയെടുത്തു കൊണ്ട് ആഗോള സഭയ്ക്കുള്ളിൽ ബന്ധങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും പ്രശ്‌നബാധിതമായ ലോകത്ത് പ്രത്യാശയുടെ വാഹകരാകാൻ വിശ്വാസികളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ഐക്യത്തോടെയുള്ള ഒരു ആത്മീയ സംരംഭമായാണ് 2025 ജൂബിലിയെ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത്. പ്രത്യാശയുടെ തീർത്ഥാടകർ എന്ന ആപ്തവാക്യത്തിന് യോജിക്കും വിധം, ജീവിത നവീകരണത്തിൽ ഊന്നിയ പ്രത്യാശയോടെ, ഓരോ ക്രൈസ്തവനും ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ, ആ പ്രത്യാശ ഈ ലോകത്തിനു മുഴുവൻ പകർന്നു കൊടുക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയുമ്പോൾ, ഈ ജൂബിലി ആഘോഷങ്ങൾ തീർത്തും അർത്ഥവത്തായി തീരും.

തയ്യാറാക്കിയത് :
ഡോ. രഞ്ജിത് ചക്കുംമൂട്ടിൽ 

Jubilee 2025: A Year of Hope and Renewal

    The Catholic Church is preparing to celebrate a momentous occasion: Jubilee 2025, a holy year dedicated to grace, pilgrimage, and spiritual renewal. The proclamation of this holy year was formally made through the papal bull Spes Non Confundit, meaning ‘Hope Does Not Disappoint’. Released by Pope Francis, this document sets the tone for the Jubilee and provides a roadmap for its observance.

The Proclamation of Jubilee 2025

    The Jubilee Year will officially commence with the opening of the Holy Door at St. Peter’s Basilica on Christmas Eve, December 24, 2024. This act symbolizes Christ as the ‘door’ to salvation and invites the faithful to a journey of spiritual renewal. Pope Francis emphasized that the theme of the Jubilee, “Hope Does Not Disappoint”, is deeply rooted in the Scriptures, particularly in Romans 5:5, which speaks of the hope poured into our hearts through the Holy Spirit. The papal bull also outlines a significant directive: every Catholic cathedral worldwide is to hold a solemn Mass on December 29, 2024. This celebration will mark the local commencement of the Jubilee Year in each diocese, uniting the global Catholic community in a shared spirit of prayer and reflection.

The Tradition of Jubilee Years

    A Jubilee Year in the Catholic Church is a special year of grace, forgiveness, and pilgrimage. Traditionally celebrated every 25 years, it offers the faithful opportunities to obtain indulgences, seek reconciliation, and deepen their relationship with God. While ordinary Jubilee Years follow this regular pattern, extraordinary Jubilee Years can be proclaimed to address particular spiritual needs.

    For instance, the Year of Mercy in 2016 was an extraordinary jubilee proclaimed by Pope Francis. This jubilee encouraged the Church to focus on God’s mercy and the importance of faith in contemporary times. Jubilee 2025 marks the first ordinary Jubilee of the 21st century, following the Great Jubilee of the Year 2000 under Pope St. John Paul II. That year celebrated the dawn of the new millennium and invited the faithful to renew their commitment to Christ.

The Significance of the Holy Door

    Central to the Jubilee celebrations is the Holy Door, a door traditionally sealed in major basilicas in Rome and opened only during Jubilee Years. Pilgrims passing through this door, with the proper disposition, can receive a plenary indulgence, a remission of temporal punishment for sins. The opening of the Holy Door at St. Peter’s Basilica by the Pope on December 24, 2024, is a ceremonial act that signifies the start of the Jubilee Year. It is an invitation to all Catholics to walk through the door as a symbolic gesture of entering into a deeper communion with Christ.

The Global Celebration

    To emphasize the universal nature of Jubilee 2025, Pope Francis decreed that every Catholic cathedral around the world should celebrate the solemn opening of the Jubilee Year on December 29, 2024. This ensures that the spiritual benefits of the Jubilee are accessible to all Catholics, regardless of their ability to travel to Rome. Cathedrals are encouraged to incorporate local traditions into their celebrations, making the event a vibrant expression of faith across diverse cultures. The Pope’s emphasis on global participation reflects his vision of a Church that is united yet enriched by its diversity.

Opportunities for Spiritual Growth

    Jubilee 2025 will also provide ample opportunities for spiritual growth and renewal. Parishes and dioceses are encouraged to organize events such as retreats, missions, and catechesis focused on the theme of hope. Additionally, the sacrament of reconciliation will be emphasized, reminding the faithful of God’s boundless mercy. Pope Francis has urged the faithful to use this time to reflect on their personal and communal journey of faith. He encourages acts of charity and service as concrete expressions of hope and love.

Looking Ahead to Jubilee 2025

    As the Catholic Church prepares for Jubilee 2025, the faithful are invited to begin their spiritual preparations. The opening of the Holy Door at St. Peter’s Basilica and the simultaneous celebrations in cathedrals worldwide signal a time of grace and renewal. In his papal bull Spes Non Confundit, Pope Francis calls the Church to embrace hope as a transformative force. This Jubilee is an opportunity to renew our faith, strengthen our commitment to Christ, and unite as a global community of believers. As the Jubilee approaches, let us heed the Pope’s call to journey together in faith and hope, trusting in the God who never disappoints.

The Theme of the 2025 Jubilee Year: “Pilgrims of Hope”

    The theme of the 2025 Jubilee Year is “Pilgrims of Hope”, emphasizing the spiritual journey of the faithful as they seek renewal and deepen their relationship with God. This theme invites all Catholics to walk together in faith, guided by the transformative power of hope, particularly in challenging times. The Jubilee encourages unity, acts of charity, and a rediscovery of the joy and grace found in Christ, aligning with the call to be witnesses of hope in the world. Furthermore, the Jubilee is a significant event in the Catholic faith, and is a time of grace when the faithful can ask for a remission of sins. The 2025 Jubilee is intended to be a year of hope for the world, which is currently facing the effects of war, the COVID-19 pandemic, and climate change.

The Jubilee Logo

    The logo for Jubilee 2025 features a dynamic cross at its center, symbolizing Christ as the source of hope and salvation. Surrounding the cross are four stylized human figures embracing each other, representing the unity and universality of the Church. The figures, forming a circle, highlight themes of community, inclusivity, and pilgrimage. A vibrant, multicolored design reflects joy and the diversity of cultures within the global Catholic community. The overall imagery aligns with the Jubilees theme, Spes Non Confundit (Hope Does Not Disappoint), inspiring a shared journey of faith, hope, and renewal.

Summary of Spes Non Confundit - Hope Does Not Disappoint

    Spes Non Confundit, the papal bull issued by Pope Francis, formally announces Jubilee 2025 and sets its spiritual tone and framework. Rooted in the scriptural theme of hope from Romans 5:5, the document emphasizes that God’s love, poured into the hearts of the faithful, is the source of unshakable hope that never disappoints.

Key Announcements:

1. Opening of the Jubilee Year:

    Jubilee 2025 will begin with the ceremonial opening of the Holy Door at St. Peter’s Basilica on Christmas Eve, December 24, 2024. The Holy Door symbolizes the path to salvation and invites all Catholics to walk through it in a spirit of renewal and reconciliation.

2. Global Participation:

    The Pope decrees that every Catholic cathedral worldwide will solemnly mark the Jubilee’s beginning on December 29, 2024, through a special Mass. This ensures that all local communities can actively participate in the grace of the Jubilee.

3. Theme of Hope:

    The Jubilee’s theme, “Hope Does Not Disappoint,” encourages the faithful to embrace hope as a transformative force in their lives, particularly in the face of contemporary challenges. It calls for a renewed trust in God’s promises and a commitment to live out this hope through charity and service.

4. Pilgrimage and Reconciliation:

    The papal bull highlights the significance of pilgrimage during the Jubilee Year, encouraging the faithful to journey to Rome or designated holy sites as a sign of spiritual renewal. Reconciliation is emphasized as a central sacrament, offering the faithful the opportunity to experience God’s mercy fully.

5. Call to Renewal:

    The Jubilee is presented as a time for deep reflection, conversion, and unity. Catholics are urged to engage in prayer, acts of service, and concrete expressions of hope in their personal and communal lives.

Vision for the Church

    Pope Francis envisions Jubilee 2025 as a unifying event that fosters a renewed commitment to Christ, strengthens bonds within the global Church, and inspires the faithful to be bearers of hope in a troubled world. Spes Non Confundit thus lays the foundation for Jubilee 2025 as a holy year of grace, hope, and transformation, inviting all Catholics to embark on a spiritual journey of renewal.

Dr Rengith Chakkummoottil

Diocese of Thamarassery

ദിലെക്സിത് നോസ് - അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു

ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ ചാക്രിക ലേഖനം ദിലെക്സിത് നോസ് (അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

 
ആധുനിക യുഗത്തിൽ യേശുവിൻ്റെ തിരുഹൃദയത്തോടുള്ള ഭക്തിയെക്കുറിച്ചും ഈ സ്നേഹസംസ്കാരം നേരിടുന്ന നിരവധി വെല്ലുവിളികളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഒരു പുതിയ അവബോധത്തിനായി ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ പുതിയ ചാക്രിക ലേഖനം ഡിലെക്‌സിത് നോസ് (“അവിടുന്ന നമ്മെ സ്‌നേഹിച്ചു”) പുറത്തിറക്കിയത്.

ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ എഴുതുന്നു: “ഉപരിപ്ലവതയുടെ ഒരു യുഗത്തിൽ, എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയാതെ ഒന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് ഭ്രാന്തമായി പായുകയും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൻ്റെ ആഴമേറിയ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് ഉത്കണ്ഠയില്ലാത്ത കമ്പോളത്തിൻ്റെ സംവിധാനങ്ങളുടെ തൃപ്തികരമല്ലാത്ത ഉപഭോക്താക്കളും അടിമകളുമായി നമ്മുടെ ജീവിതം അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു" (no 2). 
"യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ തിരുഹൃദയത്തിൻ്റെ മാനുഷികവും ദൈവികവുമായ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കത്ത്" എന്ന ഉപശീർഷകത്തിലുള്ള ഈ രേഖ 1956-ൽ പീയൂസ് പന്ത്രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പയുടെ ഹൗരിയേറ്റിസ് അക്വാസിന് ശേഷം പൂർണ്ണമായും തിരുഹൃദയത്തിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ ചാക്രിക ലേഖനമാണ്.
2024 ഒക്‌ടോബർ 24-ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയുടെ നാലാമത്തെ ചാക്രിക ലേഖനം, യേശുവിൻ്റെ തിരുഹൃദയത്തിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന ദൈവികവും മാനുഷികവുമായ സ്‌നേഹത്തിൻ്റെ അഗാധമായ വിഷയത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വിശുദ്ധ മാർഗരറ്റ് മേരി അലക്കോക്കിന് ഈശോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് മുതലും, അതിനു മുമ്പുമുള്ള  തിരുഹൃദയഭക്തിയുടെ സമ്പന്നമായ പാരമ്പര്യത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ് ലേഖനം. യുദ്ധം, സാമൂഹിക അസന്തുലിതാവസ്ഥ, വ്യാപകമായ ഉപഭോക്തൃ സംസ്കാരം, സാങ്കേതിക ആധിപത്യം എന്നിവയുടെ ആധുനിക വെല്ലുവിളികൾക്കിടയിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ പരിവർത്തന ശക്തിയെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നതിന് ഈ സന്ദേശത്തിലൂടെ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ സഭയെയും ലോകത്തെയും ക്ഷണിക്കുന്നു.

ദിലെക്സിത് നോസ് (അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്നേഹിച്ചു) എന്ന തലക്കെട്ട് എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ക്രിസ്തുവിൻ്റെ  സ്നേഹത്തെ ഊന്നിപ്പറയുകയും ഈ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നത് വ്യക്തിപരവും സഭാപരവുമായ നവീകരണത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ നയിക്കുമെന്ന് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ആത്മീയപാരമ്പര്യത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഈ ഭക്തി, ധാർമ്മികവും ആത്മീയവുമായ കേന്ദ്രം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്ന ഒരു ലോകത്തിന് പ്രത്യാശയുടെയും ദിശാസൂചനയുടെയും വെളിച്ചം നൽകുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് വിശദീകരിക്കുകയാണ് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ ലേഖനത്തിലൂടെ. 

വിശുദ്ധ മാർഗ്ഗരറ്റ് മേരി അലകൊക്കിന് തിരുഹൃദയത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണം ഉണ്ടായതിന്റെ 350-ാംവാർഷിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഈ ചാക്രിക ലേഖനം, തിരുവചനത്തിന്റെയും സഭാ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ, മുൻപാപ്പമാരുടെ ഈ വിഷയത്തിലുള്ള പഠനങ്ങളെയും ആഴത്തിൽ ചിന്താവിഷയമാക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യപാപത്താൽ മുറിവേറ്റിട്ടും മനുഷ്യരാശിക്ക് അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണയും സ്നേഹവും ചൊരിയുന്ന ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഈ രേഖ സമകാലിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ തിരുഹൃദയ ഭക്തി ആഴപ്പെടുത്താൻ വീണ്ടും നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധികളോട് അനുകമ്പയോടും ധാർമ്മികമായ സത്യസന്ധതയോടും കൂടെ പ്രതികരിക്കാൻ വിശ്വാസികളെ വഴികാട്ടി, സ്‌നേഹത്തിൻ്റെയും വിനയത്തിൻ്റെയും സേവനത്തിൻ്റെയും മാതൃകയായി തിരുഹൃദയത്തെ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് ഡിലെക്‌സിത് നോസിലൂടെ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയാണ്.

അഞ്ച് അദ്ധ്യായങ്ങളിലായി രചിക്കപ്പെട്ട ഈ ചാക്രിക ലേഖനത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രതിപാദന വിഷയങ്ങൾ താഴെപ്പറയുന്നയാണ്:

യേശുവിൻ്റെ ദിവ്യവും മാനുഷികവുമായ സ്നേഹം:
യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ തിരു ഹൃദയത്തിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന സ്നേഹം ദൈവികവും, ദൈവത്തിൻ്റെ നിരുപാധികമായ കാരുണ്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതും, മാനുഷികവുമാണ്; ഈ ലോകത്തിൽ യേശുവിൻ്റെ അനുകമ്പയുള്ള സാന്നിധ്യം അത് ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു.

സഭാ നവീകരണം:
ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സ്നേഹത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായി, സഭയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു നവീകരണത്തിനായി ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. തിരുഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നത് സഭാപരവും ആത്മീയവുമായ നവീകരണത്തിലേക്കുള്ള പാത പ്രകാശിപ്പിക്കുമെന്നും സഭയെ കൂടുതൽ സ്‌നേഹമുള്ളതും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ ഒരു സമൂഹമായി മാറാൻ സഹായിക്കുമെന്ന് ഈ ചാക്രിക ലേഖനം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ആഗോള പ്രതിസന്ധികളോടുള്ള പ്രതികരണം:
യുദ്ധം, സാമൂഹിക അസമത്വം, ഉപഭോക്തൃ സംസ്കാരം, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അന്യവൽക്കരിക്കുന്ന പാർശ്വഫലങ്ങൾ എന്നിവ പോലുള്ള സമകാലിക ആഗോള വെല്ലുവിളികളെ ഈ ചാക്രിക ലേഖനം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ഈ പ്രശ്‌നങ്ങളെ ചെറുക്കുന്നതിന്, സ്‌നേഹത്തോടും അനുകമ്പയോടും കൂടി സഹവസിക്കാൻ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ മനുഷ്യരാശിയോട് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

അനുകമ്പയുടെയും സഹനത്തിൻ്റെയും പ്രതീകമായി ഹൃദയം:
മനുഷ്യപാപത്താൽ മുറിവേറ്റ തിരുഹൃദയം, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണയുടെയും പ്രതീകമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ആശയം, വ്യക്തിപരവും സാമൂഹ്യവുമായ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പര്യാലോചനയും ധ്യാനവും ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ക്ഷമിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന് നാം കൂടുത ഊന്നൽ നൽകേണ്ടത് ഏറ്റവും പ്രസക്തമാണ്.

 
തിരുഹൃദയത്തോടുള്ള ഭക്തി:
യേശുവിൻ്റെ തിരുഹൃദയത്തോടുള്ള ഭക്തിയുടെ പ്രസക്തി, പ്രത്യേകിച്ച്, ഈ വെളിപാടിൻ്റെ 350-ാം വാർഷികത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഈ ചാക്രിക ലേഖനം വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുന്നു. പാപികളെ സുഖപ്പെടുത്താനും വീണ്ടെടുക്കാനുമുള്ള ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള അവബോധവുമായി ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ ഭക്തിയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, അഭൂതപൂർവമായ ധാർമ്മികവും സാമൂഹികവുമായ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്ന ഒരു ലോകത്ത് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ സ്നേഹം ഉൾക്കൊള്ളാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനുമുള്ള സഭയുടെ ദൗത്യം ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ ചാക്രിക ലേഖനത്തിലൂടെ വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുകയാണ്. യേശുവിൻ്റെ തിരുഹൃദയത്തെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക വഴി, സഭയും സമൂഹവും, കാരുണ്യത്തിലും അനുകമ്പയിലും അധിഷ്ഠിതമായ ജീവിത നവീകരണത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കുമെന്ന് മാർപാപ്പ നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു. ആത്യന്തികമായി, എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും, അവരുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലും അവരുടെ സമൂഹത്തിലും ഒരു പരിവർത്തന ശക്തിയായി 'ഈ സ്നേഹം' സ്വീകരിക്കാൻ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഈ എഴുത്തിലൂടെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു.

തയ്യാറാക്കിയത്, ഡോ. രഞ്ജിത് ചക്കുംമൂട്ടിൽ

'ലൗദാത്തേ ദേവും' - 'ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുക'

 'ദൈവത്തെ അവിടുത്തെ എല്ലാ സൃഷ്ടികള്‍ക്കുംവേണ്ടി സ്തുതിക്കുക' എന്ന വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസ് അസ്സീസിയുടെ വാക്കുകളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് 2023 ഒക്ടോബര്‍ നാലാം തീയ്യതി ആഗോള കത്തോലിക്കാസഭയുടെ തലവന്‍ ഫ്രാന്‍സീസ് മാര്‍പാപ്പ തന്റെ പുതിയ അപ്പസ്‌തോലിക പ്രബോധനം 'ലൗദാത്തേ ദേവും' - 'ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുക' പുറപ്പെടുവിച്ചത്. 

എട്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് 2015ല്‍ നമ്മുടെ പൊതുഭവനമായ ഭൂമിയെക്കുറിച്ചും അതിനോടുള്ള കരുതലിനെക്കുറിച്ചും ഫ്രാന്‍സീസ് പാപ്പ എഴുതിയ 'ലൗദാത്തോ സീ' എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയെന്നോ പുനര്‍വ്യാഖ്യാനമെന്നോ നമുക്ക് ഈ അപ്പസ്‌തോലിക പ്രബോധനത്തെ വിലയിരുത്താം. അങ്ങേയ്ക്കു സ്തുതി അഥവാ ലൗദാത്തോ സീ എന്ന ചാക്രിക ലേഖനത്തില്‍, നാം വസിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെ പ്രപഞ്ചസ്രഷ്ടാവിന്റെ മനസോടെ സ്‌നേഹിച്ച അസ്സീസിയിലെ വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസിന്റെ ചിന്തകളെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായി ആധുനിക ലോകക്രമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പാപ്പ അവതരിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സീസിന്റെ 'ഹൃദയ ഗീതത്തില്‍' ആരംഭിച്ച് സമഗ്ര പരിസ്ഥിതി വീക്ഷണം എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പാരിസ്ഥിതിക മാനസാന്തരത്തിനായി സകല ജനതകളെയും ഈ ചാക്രിക ലേഖനത്തിലൂടെ മാര്‍പാപ്പ ക്ഷണിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ പരിശുദ്ധ പിതാവ് എഴുതുന്നു, ''കാലക്രമേണ നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങള്‍ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി. അതേ സമയം നാം ജീവിക്കുന്ന ലോകം ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും തകര്‍ച്ചയുടെ ഘട്ടത്തിലേക്ക് അടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സാധ്യതയ്ക്കു പുറമെ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ രൂക്ഷമായ ആഘാതം നിരവധി ആളുകളുടെ ജീവിതത്തെയും കുടുംബങ്ങളെയും കൂടുതല്‍ അപകടകരമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുമെന്നത് നിസ്സംശയമാണ്.'' (ഘഉ.2) ഇത് ആധുനിക സമൂഹവും ആഗോളജനത ഒന്നാകെയും അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രധാനവെല്ലുവിളികളില്‍ ഒന്നാണ്. കൂടാതെ കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനത്തിന്റെ രൂക്ഷ ഫലങ്ങള്‍ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഏറ്റവും ദുര്‍ബലരായ ആളുകളാണ് സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എന്ന കാര്യം അത്യന്തം ദുഃഖകരവുമാണ്. ലൗദാത്തേ ദേവും എന്ന പുതിയ അപ്പസ്‌തോലിക പ്രബോധനം നമ്മുടെ പൊതുഭവനമായ ഭൂമിയുടെ സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള മാര്‍പാപ്പയുടെ കൂടുതല്‍ തീവ്രമായ ഒരഭ്യര്‍ത്ഥനയാണ്. 

പ്രധാന ആശയങ്ങള്‍

ആറ് അധ്യായങ്ങളിലായി 73 ഖണ്ഡികകളിലൂടെ ഈ പുതിയ അപ്പസ്‌തോലിക പ്രബോധനം കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കുന്നതിനും പാരിസ്ഥിതിക സുസ്ഥിരത പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും അടിയന്തര നടപടികള്‍ ഉണ്ടാകണമെന്ന് ലോകം മുഴുവനുമുള്ള സുമനസുകളോട് അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ഒരു നാശത്തിന്റെ വക്കിലാണ് ഭൂമി. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ അനന്തര ഫലമായി ആരോഗ്യപ്രശ്‌നങ്ങള്‍, നിര്‍ബന്ധിത കുടിയേറ്റങ്ങള്‍ എന്നിവയൊക്കെ നാം കാണുന്നുണ്ട്. ഇത് മനുഷ്യവ്യക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ ശ്രേഷ്ഠതയുമായി നേരിട്ടു ബന്ധമുള്ള ഒരു പ്രശ്‌നം തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സഹജീവി ബോധമുള്ള ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും സത്വരമായ ശ്രദ്ധക്ക് ഈ വിഷയങ്ങള്‍ പാത്രമാകേണ്ടതാണ്.

ആദ്യത്തെ അധ്യായത്തില്‍ ആഗോളകാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയെ പൊതുവായി മാര്‍പാപ്പ വിലയിരുത്തുന്നു. കാലാവസ്ഥ പ്രശ്‌നങ്ങളെ നിഷേധിക്കാനും, മറച്ചുവയ്ക്കാനും, ശ്രദ്ധയില്‍ നിന്ന് അകറ്റി നിര്‍ത്തുവാനും ആപേക്ഷികമാക്കുവാനും എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും നടത്തിയിട്ടും കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനത്തിന്റെ രൂക്ഷമായ ലക്ഷണങ്ങള്‍ ഇവിടെയുണ്ട്; അത് കൂടുതലായി പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യരാല്‍ സംജാതമാകുന്ന കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങള്‍ തീവ്രമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുടെ സാധ്യതയെ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുമെന്നത് തീര്‍ച്ചയാണ്. ഒരു പക്ഷെ, ഈ സ്ഥിതി തുടരുകയാണെങ്കില്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ പലര്‍ക്കും ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ താമസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇടങ്ങള്‍ താമസയോഗ്യമല്ലാതായിത്തീരുകയും അവിടം വിട്ട് ഓടിപ്പോവുകയും ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥാവിശേഷം ഉണ്ടാവും. വര്‍ദ്ധിക്കുന്ന കഠിനമായ ചൂടും തണുപ്പും ഇതിന്റെ തെളിവുകളാണ്. 

രണ്ടാം അധ്യായം, വളര്‍ന്നു വരുന്ന സാങ്കേതിക മാതൃകകളെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. പുരോഗതിയുടെയും ക്ഷേമത്തിന്റെയും ആത്യന്തിക സ്രോതസ്സുകളായി സാങ്കേതിക വിദ്യയ്ക്കും സാമ്പത്തിക ശക്തിക്കും മുന്‍ഗണന നല്‍കുന്ന ആനുകാലിക മാതൃക, പ്രകൃതിയെ മനുഷ്യന്റെ നേട്ടത്തിനു മാത്രമായി ചൂഷണം ചെയ്യുവാനുള്ള കേവലം വിഭവങ്ങളായി കാണുന്ന ഒരു മാനസികാവസ്ഥയെ വളര്‍ത്തുന്നുവെന്ന് മാര്‍പാപ്പ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. 

മൂന്നാമത്തെ അധ്യായത്തില്‍ നിലവിലുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ഭരണക്രമത്തിന്റെ ന്യൂനതകള്‍ ഭൂമിയുടെ നിലനില്‍പിനെയും പരിപാലനത്തെയും എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. പാരിസ്ഥിതിക പ്രതിസന്ധിയോടുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തമായ പ്രതികരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാര്‍പാപ്പ ഈ അധ്യായത്തില്‍ ആശങ്ക പങ്കുവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. സമഗ്രമായ പരിസ്ഥിതിശാസ്ത്രം എന്ന തലക്കെട്ടോടെ നാലാം അധ്യായം, എല്ലാ സൃഷ്ടവസ്തുക്കളുടെയും പരസ്പര ബന്ധത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നു. സാമൂഹികവും സാംസ്‌ക്കാരികവും സാമ്പത്തികവുമായ പ്രശ്‌നങ്ങളില്‍ നിന്ന് പാരിസ്ഥിതിക ആശങ്കകളെ വേര്‍തിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് മാര്‍പാപ്പ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. അഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം ദുബായില്‍ നടക്കാനിരിക്കുന്ന രീു28 കാലാവസ്ഥാ സമ്മേളനത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. ഈ സമ്മേളനം ലോകരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്ക് ഗതിമാറ്റുവാനും കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയെ ഫലദായകമാം വിധം അഭിമുഖീകരിക്കുവാനുമുള്ള അവസരമാണെന്ന് മാര്‍പാപ്പ കരുതുന്നു. ആറാമത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ അധ്യായം അത്മീയ പ്രചോദനങ്ങള്‍ എന്ന തലക്കെട്ടിലാണ്. ഈ അധ്യായത്തില്‍ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതില്‍ ആത്മീയ പ്രേരണകളുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് മാര്‍പാപ്പ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ഭൗതിക യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ മാത്രമല്ല, ദൈവവുമായും സഹസൃഷ്ടികളുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന്റെയും ആത്മീയ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും നാം അഭിസംബോധന ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു. 

കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി: ഒരു ധാര്‍മ്മിക പ്രശ്‌നം 

കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയെന്നത് കേവലം ഭൗതികമായ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മാത്രമല്ല; അതിന് ആഴമായ ധാര്‍മ്മിക മാനങ്ങളുണ്ട്. കാരണം അത് ദരിദ്രരെയും ദുര്‍ബലരെയും ആനുപാതികമല്ലാത്ത വിധത്തില്‍ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ പൊതുഭവനമായ ഭൂമിയെ വരും തലമുറകള്‍ക്കായി സംരക്ഷിക്കുവാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം നമുക്കുണ്ട്. സുസ്ഥിരമായ ഭാവിക്ക് നമ്മുടെ മനോഭാവങ്ങളിലൂള്ള മാറ്റവും ജീവിതത്തോടു കൂടുതല്‍ സമഗ്രമായ സമീപനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ഇനിയും നമുക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. എന്നാല്‍ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയുടെ രൂക്ഷമായ ആഘാതങ്ങള്‍ ചെറുക്കാന്‍ നാം ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഉണര്‍ന്നു പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മതപരമായ ഒരു പ്രബോധനമെന്നതിലുപരി സുമനസുകളായ എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കുമുള്ള സന്ദേശം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രബോധനമാണ് ലൗദാത്തേ ദേവും. വര്‍ത്തമാന തലമുറയ്ക്കും ഭാവിതലമുറയ്ക്കും വേണ്ടി നമ്മുടെ പൊതുഭവനമായ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ഒരുമിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും മാര്‍ഗ്ഗദീപമാകേണ്ട പാഠങ്ങളാണ് ഈ അപ്പസ്‌തോലിക പ്രബോധനം. ആത്യന്തികമായി നമ്മള്‍ ഭൂമിയുടെ ഉടയവന്മാരല്ല മറിച്ച് വിശ്വസ്തരായ കാര്യസ്ഥന്മാര്‍ മാത്രമാണെന്ന സന്ദേശം മാര്‍പാപ്പ ഒരിക്കല്‍ കൂടി നമ്മെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു.

#laudatedeum
#laudatedeummalayalam
#popefrancis
#ecology

#laudatosi

മംഗളവാര്‍ത്തയായി 'ക്രിസ്തുസ് വിവിത് '

യുവജനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള യുവജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളും ചിറകുവിടര്‍ത്തുന്ന 

ഫ്രാന്‍സിസ് പാപ്പയുടെ ക്രിസ്തു ജീവിക്കുന്നു എന്ന് അര്‍ത്ഥം വരുന്ന 'ക്രിസ്തുസ് വിവിത്' എന്ന പ്രബോധന രേഖ 

സഭാചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു സുവര്‍ണരേഖയാണ്.  ഈ പ്രബോധന രേഖയെ വായനക്കാര്‍ക്കായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു

യുവജനങ്ങള്‍ക്ക് സഭയുടെ സ്വരം ശ്രവിക്കാനും സഭയ്ക്ക് യുവജനങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനും അവസരമൊരുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ 2018 ഒക്ടോബര്‍ മൂന്ന് മുതല്‍ 28 വരെ വത്തിക്കാനില്‍ യുവജന സിനഡ് നടക്കുകയുണ്ടായി. 'യുവജനങ്ങള്‍: വിശ്വാസവും, വിവേചനത്തോടെയുള്ള ജീവിതാന്തസുകളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പും' എന്നതായിരുന്നു പ്രമേയം. ഈ സിനഡില്‍ നടന്ന ചര്‍ച്ചകളുടെ പരിണിത ഫലമെന്നോണം 2019 മാര്‍ച്ച് 25ന് പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്‍റെ മംഗളവാര്‍ത്താ തിരുന്നാള്‍ ദിവസം ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പാപ്പ ഇറ്റലിയിലെ ലൊറേറ്റോ തീര്‍ത്ഥാടന കേന്ദ്രം സന്ദര്‍ശിച്ച വേളയില്‍ ഒരു അപ്പസ്തോലിക ഉദ്ബോധനം ഒപ്പുവയ്ക്കുകയുണ്ടായി. 'ക്രിസ്തു ജീവിക്കുന്നു' എന്നര്‍ത്ഥം വരുന്ന 'ക്രിസ്തുസ് വിവിത്' എന്നാണ് ഈ ഉദ്ബോധനത്തിന് മാര്‍പാപ്പ നല്‍കിയ പേര്. യുവജനങ്ങളെയും ലോകത്തെ സര്‍വദൈവജനത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ഉദ്ബോധനം മാര്‍പാപ്പ ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒമ്പത് അധ്യായങ്ങളിലായി 299 ഖണ്ഡികകളുള്ള ഈ ലേഖനത്തിന് 164 അടിക്കുറിപ്പുകളും ഉണ്ട്. യുവജനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള യുവജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളും ചിറകുവിടര്‍ത്തുന്ന ഈ
രേഖ സഭാചരിത്രത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു സുവര്‍ണരേഖയാണെന്നു പറയാം.
*യുവജനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാട്
പഴയ നിയമത്തിന്‍റെയും പുതിയ നിയമത്തിന്‍റെയും പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ യുവജന കാഴ്ചപ്പാടുകളെക്കുറിച്ചാണ് ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും അധ്യായങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത്. വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങള്‍ യുവജനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നതുകൊണ്ടും ദൈവം അവരുമായി സമ്പര്‍ക്കത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നതുകൊണ്ടും തിരുലിഖിതങ്ങളുടെ സമ്പന്നതയിലേക്ക് മാര്‍പാപ്പ തന്‍റെ വായനക്കാരെ ക്ഷണിക്കുകയാണ്. യുവജനങ്ങളെ ഗൗരവത്തോടെ പരിഗണിക്കാതിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ ദൈവം അവരെ പരിഗണനയോടെ കാണുന്നതായി വിശുദ്ധഗ്രന്ഥ സൂചകങ്ങളോടെ മാര്‍പാപ്പ വ്യക്തമാക്കുന്നു (6). നിത്യയൗവനയുക്തനായ ഈശോ തന്നെ എന്നും യൗവനയുക്തമായ ഒരു ഹൃദയം നമുക്ക് തരാന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നു (13), യുവാവായ യേശു നമ്മിലൊരുവനാണ്, യുവാക്കളുടെ യുവത്വത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതകളില്‍ അവിടുന്നും പങ്കുചേരുന്നുണ്ട് (31), അതിനാല്‍ ഓരോ യുവാവിനും യുവതിക്കും തങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വത്തില്‍ ഈശോയെ കണ്ടെത്താനാകും എന്ന് മാര്‍പാപ്പ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു (34).
*യുവാക്കളേ, നിങ്ങളാണ് ദൈവത്തിന്‍റെ ഇന്ന്
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന്‍റെ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ യുവജനങ്ങള്‍ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ജീവിതയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലൂടെയും അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും    കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്. തീവ്രവാദം,മയക്കുമരുന്ന്, വംശീയത, സാമ്പത്തികവും സാംസ്കാരികവുമായ പാര്‍ശ്വവത്കരണം, ജീവനെതിരായുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍, ലൈംഗിക ചൂഷണങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ നിരാശയില്‍ ആണ്ടുപോകാനിടയുള്ള യുവജനങ്ങള്‍ക്ക് ദൈവത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള സ്വഭാവികമായ ഒരു ആഗ്രഹം കാണാനാകും (84). ഈ ആഗ്രഹം യഥാര്‍ത്ഥ ദൈവാനുഭവത്തിലേക്ക് യുവജനങ്ങളെ നയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ദുരനുഭവങ്ങളില്‍ തളരാതെ, യേശുവില്‍ മാത്രം പ്രത്യാശയര്‍പ്പിച്ച് മുന്നേറാന്‍ യുവജനങ്ങളെ മാര്‍പാപ്പ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയാണിവിടെ. കാരണം, യുവജനങ്ങളാണ് യേശുവിന്‍റെ, അവിടുത്തെ വചനങ്ങളുടെ 'വര്‍ത്തമാനകാലം.'
*യുവജനങ്ങള്‍ക്കായി മൂന്ന് നിത്യ സത്യങ്ങള്‍
യുവജനങ്ങള്‍ എപ്പോഴും മനസില്‍ കൊണ്ടുനടക്കേണ്ട മൂന്നു നിത്യസത്യങ്ങളെ നാലാം അധ്യായത്തില്‍ മാര്‍പാപ്പ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതില്‍ ഒന്നാമത്തേത് 'ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു' എന്നതാണ് (112). നിങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും ഇക്കാര്യത്തില്‍
നിങ്ങള്‍ സംശയിക്കരുതെന്ന് (112) മാര്‍പാപ്പ യുവജനങ്ങളെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും, ഏതു സാഹചര്യത്തിലും, നിങ്ങള്‍ അപരിമിതമായി സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു (112). തുറന്ന ഒരു ബന്ധത്തിലേക്കും ഫലപ്രദമായ സംവാദത്തിലേക്കും നമ്മെ നയിക്കാന്‍ തക്കവിധം അത്ര യഥാര്‍ത്ഥമാണ് നമ്മോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹം.
രണ്ടാമതായി യുവജനങ്ങള്‍ മനസിലാക്കേണ്ട യാഥാര്‍ത്ഥ്യം 'ക്രിസ്തു നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നു' എന്നതാണ്. നമ്മെ രക്ഷിക്കാന്‍വേണ്ടി അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെപൂര്‍ണമായി ബലിയര്‍പ്പിച്ചു (118). ക്രൂശിലെ ബലിയര്‍പ്പണത്താല്‍ നമ്മെ രക്ഷിച്ച ക്രിസ്തു ഇന്നും തന്‍റെ സമ്പൂര്‍ണ ആത്മസമര്‍പ്പണത്തിന്‍റെ ശക്തിയാല്‍ നമ്മെ രക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു(119).
മൂന്നാമതായി യുവജനങ്ങള്‍ തങ്ങളെതന്നെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ട യാഥാര്‍ത്ഥ്യം 'ക്രിസ്തു ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്നതാണ്. രണ്ടായിരം വര്‍ഷംമുമ്പു ജനിച്ച് ജീവിച്ചു മരിച്ച ഒരു ചരിത്രപുരുഷന്‍ എന്ന നിലയില്‍ മാത്രം ക്രിസ്തുവിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതില്‍ അപാകതയുണ്ട്. എന്നാല്‍, ഇന്നും സജീവനായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു ക്രിസ്തു നമുക്ക് നല്‍കുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതല്ല. ജീവിക്കുന്നവനായി, സന്തുഷ്ടനായി, ആനന്ദം നിറഞ്ഞവനായി യേശുവിനെ കാണുക, എപ്പോഴും കൂടെയുള്ള സ്നേഹിതനെപ്പോലെയും.
ഈ മൂന്ന് യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് സാധിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ ആനന്ദത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ സഹായിക്കും. നിങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും നിരാശയില്‍ അകപ്പെടുകയില്ല.
*യൗവനത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതകള്‍
യൗവനം യുവജനങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു അനുഗ്രഹീത കാലഘട്ടമാണ്. ഇതിന്‍റെ പ്രത്യേകതകള്‍ തിരിച്ചറിയുക എന്നത് യുവജനങ്ങള്‍ ക്രിസ്തുവില്‍ നയിക്കപ്പെടാന്‍ ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമാണെന്ന് പാപ്പ അനുസ്മരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അഞ്ചാമത്തെ അധ്യായ
ത്തില്‍ യുവത്വത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതകള്‍ വിശകലനം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്.
യുവത്വമെന്നത് സ്വപ്നങ്ങളുടെയും തീരുമാനങ്ങളുടെയും കാലഘട്ടമാണ്. യൗവനത്തിലെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ സന്തുലിതമായ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെ ജീവിത പദ്ധതികളായി പരിണമിക്കുകയും പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതാണ്. തീരുമാനങ്ങള്‍ തെറ്റിപ്പോകാനും പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്കടിമപ്പെട്ട് വഴിതെറ്റിപ്പോകാനും സാധ്യതയുണ്ടിവിടെ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രലോഭനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധത്തോടെ ജീവിക്കാനും സ്വപ്നങ്ങളില്‍നിന്ന് പിന്നോട്ടു പോകാതിരിക്കാനും യുവജനങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട് (142).
യുവത്വമെന്നത് പക്വതയിലേക്കുള്ള വളര്‍ച്ചയുടെ കാലഘട്ടമാണ്. കര്‍ത്താവിനെ അന്വേഷിച്ചും വചനം പാലിച്ചു ജീവിച്ചും മാത്രമേ ഈ തീരുമാനങ്ങളും പരിശ്ര മങ്ങളും ഫലവത്താക്കാന്‍ യുവജനങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുകയുള്ളൂ (158). യുവത്വത്തിന്‍റെ പക്വത പ്രകടമാകുന്നത് സാഹോദര്യമുള്ളതും ഉദാരവും കരുണാപൂര്‍വവുമായ സ്നേഹത്തിലുള്ള ഒരാളുടെ വളര്‍ച്ചയിലാണ് (163). ഇന്നത്തെ യുവജനങ്ങള്‍ പൊതുവേ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുള്ളവരാണ്. ഈ പ്രതിബദ്ധതയും അവരുടെ കഴിവുകളും ക്രിയാത്മകമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതിന് യുവജനങ്ങള്‍ പ്രചോദിതരാകേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് മാര്‍പാപ്പ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു.
*വേരുകളുള്ള ഉറച്ച യുവത്വം
ആഴത്തില്‍ വേരുകളുള്ള ശക്തമായ വൃക്ഷം പോലെ, കൂടുതല്‍ മെച്ചപ്പെട്ടൊരു ലോകം നിര്‍മിക്കാന്‍ യുവജനങ്ങള്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. താങ്ങിനിര്‍ത്താന്‍ ശക്തമായ വേരുകള്‍ ഇല്ലാത്തപക്ഷം ഈ ഉറച്ചുനില്‍ക്കല്‍ പ്രയാസകരമാണ് (179). പ്രലോഭനങ്ങളിലും വ്യാജമായ ലോക മോഹങ്ങളിലും വഴിതെറ്റിക്കുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിലുംപെട്ട് പിഴുതെറിയപ്പെടാന്‍ നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെത്തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കരുതെന്ന് ഓര്‍മിപ്പിക്കുകയാണ് ആറാം അധ്യായത്തിലൂടെ മാര്‍പാപ്പ ചെയ്യുന്നത്. പഴയ തലമുറയുടെ,     മുതിര്‍ന്നവരുടെ അനുഭവങ്ങളില്‍നിന്ന് യുവജനങ്ങള്‍ പാഠങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളണം.
*യുവജന പ്രേഷിതത്വം
കാലാകാലങ്ങളായി നമ്മള്‍ തുടര്‍ന്നുവരുന്ന യുവജന ശുശ്രൂഷയില്‍ കാലോചിതമായ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകണമെന്ന് ഏഴാമത്തെ അധ്യായത്തില്‍ മാര്‍പാപ്പ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു. യുവജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള അജപാലന ശുശ്രൂഷ സഭയുടെ പ്രധാന ദൗത്യം തന്നെയാണ്. വാസ്തവത്തില്‍ യുവജന ശുശ്രൂഷയുടെ മുഖ്യവക്താക്കള്‍ യുവജനങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് (203). തീര്‍ച്ചയായും അവര്‍ സഹായിക്കപ്പെടണം, വഴികാട്ടപ്പെടണം. അതേസമയം, ക്രിയാത്മകമായും സുനിശ്ചിതമായ ധൈര്യത്തോടും കൂടി പുതിയ സമീപനങ്ങള്‍ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ അവരെ സ്വതന്ത്രരായി വിടുകയും വേണം.
യുവജന ശുശ്രൂഷയെന്നത് കൂട്ടായ ഒരു യാത്രയായി മാറണം. ഓരോ സഭാംഗത്തിനും അതില്‍ കൂട്ടുത്തരവാദിത്തം ഉണ്ടായിരിക്കുകയും വേണം. ഈ കര്‍മപദ്ധതിക്ക് പ്രധാനമായും രണ്ട് പടികളുണ്ട്: ആദ്യത്തേതിനെ നമുക്ക് 'എത്തിച്ചേരല്‍' എന്ന് വിളിക്കാം. കര്‍ത്താവിനെ അനുഭവിക്കാന്‍ യുവജനങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുക, എത്തിച്ചേര്‍ക്കുക എന്നതാണത്. രണ്ടാമത്തേത് 'വളര്‍ച്ച.' ക്രിസ്തുവിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ട, എത്തിച്ചേര്‍ന്ന യുവജനങ്ങളെ ക്രിസ്ത്വനുഭവത്തില്‍ പക്വതയുള്ളവരാക്കിത്തീര്‍ക്കുക എന്നതാണ്.
*വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള വിളി
ദൈവവിളി എന്ന പദം അതിന്‍റെ വിശാലാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ദൈവത്തില്‍ നിന്നുള്ള വിളിയാണ്. അത് അതിന്‍റെ അടിസ്ഥാനപരമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള വിളിയാണ്; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ജീവിതാന്തസ്സിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കേണ്ട, ലക്ഷ്യം വയ്ക്കേണ്ട ഒരു ദൗത്യം (248). ഈ വിളിയെപ്പറ്റിയാണ് എട്ടാമത്തെ അധ്യായത്തില്‍ മാര്‍പാപ്പ യുവജനങ്ങളെ ഉദ്‌ബോധിപ്പിക്കുന്നത്.
*ദൈവവിളി വിവേചിച്ചറിയുക
തങ്ങളുടെ ദൈവവിളിയെന്താണെന്ന് വിവേചിച്ചറിയാനുള്ള യുവജനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെപ്പറ്റിയാണ് ഒമ്പതാമത്തെ അധ്യായത്തില്‍ മാര്‍പാപ്പ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇവിടെ ശരിയായ മനസ്സാക്ഷി രൂപീക
രണത്തിന്‍റെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി നാം മനസിലാക്കണം. ശരിയായ മനസ്സാക്ഷി രൂപീകരണത്തിലേ ദൈവവിളി വിവേചിച്ചറിയാന്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും കഴിയൂ. ഈ രൂപീകരണ പ്രക്രിയയില്‍ തന്നെത്തന്നെ പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യാന്‍ നാം ക്രിസ്തുവിന് വിട്ടുകൊടുക്കണം. ഈ വിളിയെ കണ്ടെത്താന്‍ യുവജനങ്ങള്‍ തങ്ങളോടുതന്നെ ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച്, ഉത്തരങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ സ്വയം കണ്ടെത്തി, തീരുമാനമെടുക്കണം (286). വൈദികര്‍, സന്ന്യസ്തര്‍, ആത്മീയ ഗുരുക്കള്‍ തുടങ്ങി ധാരാളം ആളുകള്‍ക്ക് ഈ തീരുമാനമെടുക്കുവാന്‍ യുവജനങ്ങളെ സഹായിക്കാനാകും. അവരെ ശ്രവിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത യുവജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാവുകയും വേണം.
*ലോകം ശ്രവിച്ച മംഗളവാര്‍ത്ത 
2019 മാര്‍ച്ച് 25ന് മംഗളവാര്‍ത്താ തിരുനാളില്‍ ഒപ്പുവയ്ക്കപ്പെട്ട ഈ അപ്പസ്തോലിക ഉദ്ബോധനം, ലോകം ശ്രവിച്ച മറ്റൊരു മംഗളവാര്‍ത്തതന്നെയെന്നു നിസ്സംശയം പറയാം. ലോകത്തെ വീണ്ടെടുക്കാന്‍ വന്ന ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജനനവാര്‍ത്ത മംഗളവാര്‍ത്തയായതുപോലെ, പാവങ്ങളോടു പക്ഷംചേര്‍ന്നും നീതിക്കുവേണ്ടി പോരാടിയും (37) ലോകത്തിനു മുഴുവന്‍ യുവജനങ്ങള്‍ മംഗളവാര്‍ത്തയായിത്തീരേണ്ടതെങ്ങനെയെന്ന് ഈ പ്രബോധനത്തിലൂടെ ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പാപ്പ യുവജനങ്ങളെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വലിയ ദൗത്യത്തില്‍ സഭയ്ക്ക് എങ്ങനെ യുവജനങ്ങളെ നയിക്കാമെന്നും സഹായിക്കാമെന്നും യുവജനങ്ങള്‍ ഈ പ്രക്രിയയില്‍ എങ്ങനെ സഭയ്ക്കൊപ്പം നിലകൊള്ളണമെന്നും മനോഹരമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട് ഈ ലേഖനം. ആധുനിക യുവതയ്ക്ക് വഴിതെറ്റാതെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിച്ചേരാനുള്ള ഒരു പ്രകാശഗോപുരമായി മാറാന്‍ ഈ അപ്പസ്തോലിക പ്രബോധനത്തിനു കഴിയും എന്നത് തീര്‍ച്ചയാണ്.

(This article was published in Malabar Vision, July 2019)

വിശുദ്ധി - നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം

ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയുടെ 'ആനന്ദിച്ച് ആഹ്ലാദിക്കുവിൻ' (Gaudete et Exsultate) എന്ന അപ്പസ്തോലിക പ്രബോധനത്തെ അധികരിച്ച് വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള വിളിയെപ്പറ്റി ഒരു ചെറു ലേഖനം.

 

 

Misericordia et Misera: a Summary

As the Year of Mercy ended, Pope Francis signed an apostolic letter imploring us to continue being merciful, called Misericordia et Misera. The title can be translated as "Mercy and Misery". St. Augustine used this expression to explain the episode of the Gospel in which people wanted to stone an adulterous woman and Jesus forgives her. This letter continues the key themes of Pope Francis, especially that of Mercy.

Pope introduces his theme in the first paragraph: “Mercy cannot become a mere parenthesis in the life of the Church; it constitutes her very existence, through which the profound truths of the Gospel are made manifest and tangible.  Everything is revealed in mercy; everything is resolved in the merciful love of the Father” (MM 1). “Forgiveness is the most visible sign of the Father’s love, which Jesus sought to reveal by his entire life.  Every page of the Gospel is marked by this imperative of a love that loves to the point of forgiveness” (MM 2). From this Francis draws the fact that “none of us has the right to make forgiveness conditional”. For this to be understood well, two distinctions are helpful: first, God puts some limits on forgiveness which we must respect as absolution is not given if someone firmly intends to commit the sin again they are confessing; second, forgiving does not imply giving free reign as an abused woman might forgive her ex-husband yet file a restraining order against him.

“Mercy gives rise to joy, because our hearts are opened to the hope of a new life.” To a technological and sad culture, the Pope offers an antidote: “All who put aside sadness and put on joy will live in God” (MM 3). Pope Francis suggests “pastoral conversion” which is “shaped daily by the renewing force of mercy” (MM 5) as part of the new evangelization. The footnote explains that “pastoral conversion” is a conversion of the Church’s ministry to more openness and outreach.

Pope Francis says, “We are called to celebrate mercy,” and proposes with four ways to do this.

First, “From the beginning to the end of the Eucharistic celebration, mercy constantly appears in the dialogue between the assembly at prayer and the heart of the Father” (MM 5)

Second, “Hearing the word of God” celebrates mercy because, “In the biblical readings, we retrace the history of our salvation through the proclamation of God’s tireless work of mercy” (MM 6)

Third, “The Bible is the great story of the marvels of God’s mercy” (MM 7). In this context he suggests a “Bible Sunday” every year without further details.

Fourth, “The celebration of mercy takes place in a very particular way in the Sacrament of Penance and Reconciliation.” Here, “God shows us the way to turn back to him and invites us to experience his closeness anew” (MM 8)

Pope also lists the attributes a priest should have in hearing confessions: “I ask you to be welcoming to all, witnesses of fatherly love whatever the gravity of the sin involved, attentive in helping penitents to reflect on the evil they have done, clear in presenting moral principles, willing to walk patiently beside the faithful on their penitential journey, far-sighted in discerning individual cases and generous in dispensing God’s forgiveness” (MM 10). “No law or precept can prevent God from once more embracing the son who returns to him, admitting that he has done wrong but intending to start his life anew”. (MM 11)

Paragraph 12 extends two dispensations:
First, all priests can forgive the sin of abortion. "Given this need, lest any obstacle arise between the request for reconciliation and God’s forgiveness, I henceforth grant to all priests, in virtue of their ministry, the faculty to absolve those who have committed the sin of procured abortion. The provision I had made in this regard, limited to the duration of the Extraordinary Holy Year, is hereby extended, notwithstanding anything to the contrary". But at the same time he wants to restate firmly that abortion is a grave sin, since it puts an end to an innocent life. In the same way, however, he states that there is no sin that God’s mercy cannot reach and wipe away when it finds a repentant heart seeking to be reconciled with the Father. He exhorts every priest, therefore, be a guide, support and comfort to penitents on their journey of special reconciliation.

The second disposition is extended faculties for confession to the priests of the Society of St. Pius X until further provisions are made.

Pope Francis encourages the mercy of consolation where words of hope reach those in pain. We might suffer pain, “yet God is never far from us at these moments of sadness and trouble” (MM 13). Mercy is interpersonal: “It is an encounter between two hearts: the heart of God who comes to meet us and a human heart.  The latter is warmed and healed by the former” (MM 16).

“The social character of mercy demands that we not simply stand by and do nothing.  It requires us to banish indifference and hypocrisy” (MM 19). He calls for “a culture of mercy” - like John Paul II called for “a culture of life” - which is “based on the rediscovery of encounter with others, a culture in which no one looks at another with indifference or turns away from the suffering of our brothers and sisters.  The works of mercy are ‘handcrafted’, in the sense that none of them is alike” (MM 20). As a conclusion to the Year of Mercy, Francis tells us, “the Jubilee now ends and the Holy Door is closed.  But the door of mercy of our heart continues to remain wide open” (MM 16).

കൊടുമുടിയോളം ഭൂതകാല കുളിര്‍

ഇന്ന് ജൂണ്‍ പത്തൊന്‍പത്‌, വായന ദിനം. കേരള ഗ്രന്ഥശാലാ സംഘത്തിന്‍റെ സ്ഥാപകനായ പി.എന്‍. പണിക്കരുടെ ചരമദിനമാണ് വായനാദിനമായി ആചരിക്കുന്നത്. 

ഇന്നലെയും ഇന്നുമായി വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ദീപ നിശാന്തിന്‍റെ 'കുന്നോളമുണ്ടല്ലോ ഭൂതകാല കുളിര്‍' ആണ്. പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങിയ നാള്‍ മുതല്‍ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും ഇത്തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോഴാണ് ഭൂതകാല കുളിരിന്‍റെ ഒരു കോപ്പി കിട്ടുന്നത്. ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ചിദംബരസ്മരണയ്ക്കുശേഷം ഇത്ര ആവേശത്തോടെ വേറെ ഒരു ഓര്‍മ്മകുറിപ്പുകളും വായിച്ചിട്ടില്ല. കെ. രേഖ ആമുഖത്തില്‍ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്... എനിക്കും അത്ഭുതം തോന്നി ‘ഇത് എന്‍റെ ബാല്യ കൗമാരങ്ങളാണല്ലോ’.

ഒരുദാഹരണം പറയാം.. ('ചില അൺ പാർലമെന്ററി വാക്കുകൾ' വായിച്ചപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നത്) ബാല്യത്തില്‍ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാന്‍ കൂടെ കൂടുന്ന ചേട്ടന്മാരില്‍ നിന്ന് പഠിച്ച ഒരു വാക്കായിരുന്നു ‘നായിന്‍റെ മോനേ’. നാലിലോ അഞ്ചിലോ പഠിക്കുന്ന സമയം. ഒരുവൈകുന്നേരം. ഞാന്‍ തിണ്ണയുടെ വരമ്പില്‍ ഇരുന്ന് പഠിക്കുകയാണ്. അമ്മ മുറ്റത്ത്‌ അയല്‍വക്കത്തെ ചേച്ചിയുമായി എന്തോ സംസാരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു... പെട്ടന്ന്, ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ പൂവന്‍ കോഴി തിണ്ണയിലേക്ക് കയറി എന്‍റെ പുസ്തക കെട്ടിനു മുകളില്‍ കാഷ്ടിച്ചു. ഞാന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ കോഴിയെ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് ആക്രോശിച്ചു... “നായിന്‍റെ മോനേ”. ഇത് കേട്ട അമ്മ എന്നെ തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി. മുറ്റത്ത്‌ നിന്നിരുന്ന ഒരു മരത്തിന്‍റെ കമ്പും ഒടിച്ചുകൊണ്ട് എന്‍റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. പിന്നെ സംഭവിച്ചത് ഞാന്‍ പറയണ്ടല്ലോ. 

ശരിക്കും, കുന്നോളമല്ല ഒരു കൊടുമുടിയോളം, ഭൂതകാല കുളിര്‍ സമ്മാനിച്ചു ഈ ഭൂതകാലകുളിര്‍... 

നന്ദി ദീപ ടീച്ചര്‍ ഈ വായനാനുഭവം സമ്മാനിച്ചതിന്.

The Need of an Ecological Conversion

Laudato Sí, the second encyclical of Pope Francis, a highly anticipated papal letter, was promulgated on 24th May and was released on 18th June, 2005. In this letter Pope Francis invites the Catholics worldwide and the whole humanity (1) to safeguard the environment and battle climate change as an urgent and top priority of the 21st century. He also invites them for changes in lifestyles and energy consumption to avert the ‘unprecedented destruction of the ecosystem’. The Encyclical takes its name from the invocation of Saint Francis, ‘Laudes Creaturarum’ (Praise of the Creatures). The opening words and the title recall Saint Francis of Assisi, the patron of Ecology. The Pope states that Saint Francis is the example par excellence of care for the vulnerable and of an integral ecology lived out joyfully and authentically. The conviction of Francis to call everything here on earth as ‘brother’ or ‘sister’ cannot be written off as naive romanticism. It reminds us that the earth, our common home, “is like a sister with whom we share our life and a beautiful mother who opens her arms to embrace us” (1). The encyclical is divided into six chapters, which include 246 paragraphs and two prayers at the end. 

The Present Ecological Crisis
The first chapter, ‘What is Happening to our Common Home’, presents the crisis affecting the environment, saying that the Earth “is beginning to look more and more like an immense pile of filth” (21). The earth and its environment are God’s gift to everyone, and it is destined to all, the present and the future generations. If we analyze the scientific findings available today on the environment, we become painfully aware about what is happening to our common home. Climate change, it goes on to say, is a “global problem with serious implications” that represents “one of the principal challenges facing humanity in our day” (25). 

It thus deals with several aspects of the present ecological crisis: 

Pollution: Some forms of pollution are part of people’s daily experience and this is closely related to people’s throw-away culture. A very solid scientific consensus indicates that we are presently witnessing a disturbing warming of the climatic system. It creates a vicious circle which aggravates the situation even more, affecting the availability of essential resources like drinking water, energy and agricultural production in warmer regions, and leading to the extinction of part of the planet’s biodiversity. 

Water Scarcity: Other indicators of the present situation have to do with the depletion of natural resources. Fresh drinking water is an issue of primary importance, since it is indispensable for human life and for supporting terrestrial and aquatic ecosystems.

Loss of Biodiversity: The earth’s resources are also being plundered because of short-sighted approaches to the economy, commerce and production. The loss of forests and woodlands entails the loss of species which may constitute extremely important resources in the future, not only for food but also for curing disease and other uses.

These problems result in the decline of the quality of human life and the breakdown of the societies. In fact, the deterioration of the environment affects the most vulnerable people on the planet and results global inequality. According to this encyclical, to blame population growth, instead of extreme and selective consumerism on the part of some, is one way of refusing to face the issues (50).

Reject the Inappropriate Interpretation of the Scripture

In the second chapter, The Gospel of Creation, the document draws on the ‘wisdom of biblical accounts’. Christians have at times incorrectly interpreted the Scriptures, and we must forcefully reject the notion that our being created in God’s image and given dominion over the earth justifies absolute domination over other creatures (66). With this the Pope articulates the ‘tremendous responsibility’ of humankind for creation, the intimate connection among all creatures and the fact that ‘the natural environment is a collective good, the patrimony of all humanity and the responsibility of everyone’. Furthermore, he says that when we see God reflected in all that exists, “our hearts are moved to praise the Lord for all His creatures and to worship Him in union-with them” (87). In a later section, the document criticizes those who show ‘more zeal’ in protecting other species than in defending human dignity or addressing ‘enormous inequalities in our midst’ (90). The document also notes that Jesus lived in full harmony with creation and that the destiny of all creation is ‘bound up with the mystery of Christ’ (98). 

Roots of the Ecological Crisis
The third chapter, ‘The Human Roots of the Ecological Crisis’, tries to find the root of the problems of ecological crisis and says that they can be found in technocracy and an excessive self-centeredness of the human beings. It is precisely the mentality of technocratic domination that leads to the destruction of nature and the exploitation of people and the most vulnerable populations. He also reminds us of the urgent need for “a bold cultural revolution”, in which society needs to “slow down and look at reality in a different way” (114). Modernity has been market by an excessive anthropocentrism that actually obstruct ways of strengthening social bonds. It calls instead for responsible stewardship and says failure to acknowledge the worth of a poor person, a human embryo, a person with disabilities makes it difficult to recognize that everything is connected (116-117).

An Integral Ecology
The Encyclical proposes an ‘integral ecology’ in the fourth chapter. It suggests an integral ecology as a new paradigm of justice; an ecology which respects our unique place as human beings in this world and our relationship to our surroundings. In fact, nature cannot be regarded as something separate from ourselves or as a mere setting in which we live. We are part of nature, included in it and thus in constant interaction with it (139). It observes that the economic growth tends to produce predictable reactions and certain standardization with the aim of simplifying procedures and reducing costs. This suggests the need for an ‘economic ecology’ capable of appealing to a broader vision of reality. The protection of the environment is in fact ‘an integral part of the development process and cannot be considered in isolation from it’ (141). In the present condition of global society the principle of the common good immediately becomes, logically and inevitably, a summons to solidarity and a preferential option for the poorest. The notion of the common good also extends to future generations (158-159)

Approach and Action
In chapter five, Lines of Approach and Action, the Pope proposes dialogue to achieve a broad consensus on action (188). He says there is an urgent need of a true world political authority to deal with these global problems and that the environment cannot be adequately safeguarded or promoted by market forces (189-190). The encyclical challenges the claim of empirical sciences the command to provide complete explanation of life. “It cannot be maintained that empirical science provides a complete explanation of life, the interplay of all creatures and the whole of reality” (199). Any technical solution which science claims to offer will be powerless to solve the serious problems of our world if humanity loses its compass, if we lose sight of the great motivations which make it possible for us to live in harmony, to make sacrifices and to treat others well (200).

Need of an Ecological Conversion
The sixth chapter of the encyclical is an invitation to everyone for an ecological conversion. Care for nature is part of a lifestyle which includes the capacity for living together and communion. The roots of the cultural crisis are deep, and it is not easy to reshape habits and behaviour. Education and training are the key challenges: change is impossible without motivation and a process of education. All educational sectors are involved, primarily at school, in families, in the media, in catechesis and elsewhere. According to Pope, obsession with a consumerist lifestyle, above all when few people are capable of maintaining it, can only lead to violence and mutual destruction (204). In order to battle this challenge, we have to overcome individualism, and thus we will truly be able to develop a different lifestyle and bring about significant changes in society (208).

The encyclical is concluded with two prayers: The first we can share with all who believe in a God who is the all-powerful Creator, while in the other we Chris­tians ask for inspiration to take up the commitment to creation set before us by the Gospel of Jesus (246).

Concluding Remarks (Personal)
Generally speaking, this encyclical is a reminder of an “urgent necessity to protect our common home … to bring the whole human family together to seek a sustainable and integral development ... (for) humanity still has the ability to work together in building our common home”. (13). In that way it is a document of such landmark significance that it may well become one of the most important sources of modern Catholic Social Teaching since its inception with Pope Leo XIII’s Rerum Novarum in 1891.
It’s all about relationships. As we harm the environment through destruction and abuse, we are damaging the familial relationship which exists in the nature. In doing so, we are damaging our relationship with other humans, particularly those least equipped to defend themselves: the poor and future generations and forgetting our interconnectedness with the earth and with those around and ahead of us who depend on our good stewardship of the gift of creation. It demands love, overflowing with small gestures of mutual care. It makes itself felt in every action that seeks to build a better world. Love for society and commitment to the common good are outstanding expressions of a charity which affects not only relationships between individuals but also macro-relationships, social, economic and political ones. It moves us to devise larger strategies to halt environmental degradation and to encourage a “culture of care” which permeates all of society.