ശ്രദ്ധാഞ്ജലി

സഹജീവികളുടെ മനസ്സില്‍
സ്നേഹത്തിന്റെ ജ്വലിക്കുന്നൊരോര്‍മ്മയായ്
കാലങ്ങളോളം നിലനിലനില്‍ക്കാനാവുക...
മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ സായൂജ്യം തന്നെ അത്!
പിതാവായ അബ്രഹത്തെപ്പോലെ
ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവന്‍ അനുഗ്രഹമായിരിക്കുക
ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗ്യം തന്നെ അത്!
പ്രിയപ്പെട്ട ജോസച്ചന്‍ ...
ആയിരങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ (എന്റെ മനസ്സിലും)
സ്നേഹത്തിന്റെ ജ്വലിക്കുന്നൊരോര്‍മ്മയാണ്.
ഏറെ സ്വപനങ്ങള്‍ കണ്ടൊരാള്‍ !
തടസ്സങ്ങളെ പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ടൊരാള്‍ !
നേരിടാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയിലൂടെ ശക്തി കണ്ടെത്തിയൊരാള്‍ !
വീഴ്ചകളില്‍ തകര്‍ന്നു പോകാഞ്ഞോരാള്‍ !
ലാളിത്യം കൊണ്ട് ജീവിതത്തിനു നിറം കൊടുത്തൊരാള്‍ !
ആ സ്നേഹമുള്ള ഓര്‍മകള്‍ക്കു മുന്നില്‍
എന്റെ ശ്രദ്ധാഞ്ജലി !!!

Testimony of True Love

Chiara Petrillo was a 28-year-old Italian mother who apparently refused life-saving cancer treatment that would have damaged or destroyed her baby. Her baby, Francesco, was born perfectly well. Chiara died.

Chiara’s funeral took place a few days ago in Rome. But Francesco was not her first baby. Her first, Maria, was found in the womb to be terribly disabled. Chiara and her husband Enrico refused repeated advice to abort Maria. The baby lived for 30 minutes, and was baptised, loved and mourned. Chiara and Enrico’s next baby, David, was found in the womb to have no legs. Further complications followed and once more he died soon after birth, cherished, loved and celebrated to the end. Then Chiara became pregnant with Francesco. Chiara was found in the fifth month to have cancer, but she would not accept any treatment that would harm her baby. Sometimes love is like that.

But in terms of Catholic moral theory Chiara was not obliged to refuse life-saving treatment.

If treatment is given with the intention of saving the life of a mother, where the completely unintended result may nevertheless be to kill her unborn baby, it is morally acceptable. This is utterly different from killing the baby in order to save the mother. In the latter case one actually intends to kill the baby in order that the mother should live. Catholic moral theory, based on Natural Law, holds that it is never, absolutely never, morally acceptable to kill an innocent person in order to help another. This is no matter who that other may be. That is non-negotiable. So if Chiara had undergone life-saving treatment and Francesco had unintentionally died in the womb, Chiara would not have been morally culpable. Of course, she would never have actually intended to kill her baby, even to save her own life. She would not have preferred that her baby die rather than she did herself, and accepted it as right under the circumstances, “the lesser of two evils”. But Chiara could have received treatment without at all intending to harm her baby. She could have done this without blame even if she knew that there was a good chance her baby would – barring a miracle – be killed as a result of the intervention.

So much for Catholic moral theory. And it seems to me in all of this it is correct and perfectly defensible. Yet it has to be admitted that other non-Catholic philosophers have found something distinctly iffy about this reasoning. And if it is felt to be iffy then perhaps the iffy-ness lies not in its logic but in its psychology. If a mother knows she is pregnant, and if she is so full of love that she loves her unborn baby to the maximum, then psychologically even though in receiving life-saving treatment she might not intend the baby’s death still, knowing that the baby may be harmed or may die as a result of that treatment, her love may not let her do it.

I stress that my point here is psychological, not philosophical. A mother may find she has so much love for her baby that although she would not be morally culpable if she underwent life-saving treatment which entailed the unintended death of her baby, nevertheless she would rather die herself than do so. That, we might say, is heroic love. It is love that goes the extra mile, love that most of us may not be up to. But some clearly are. And that makes Chiara heroic, showing forth the heroic virtue and example that we hope to find in saints.

Still, can we – I mean we in “the modern world” – really approve of what Chiara did? We might admire her. But perhaps deep down we think she was a bit unwise, maybe even foolish. Certainly it makes absolutely no sense from most secular points of view to approve of her actions. How can she kill herself to save the life of a foetus. The foetus is, after all, replaceable. Through her own survival she could have had many more babies. Francesco was not (yet) a lovable person. One cannot – or should not – love a foetus with a love that will willingly accept one’s own death in exchange for its survival. And, of course, death is the end, the final “beyond which nothing”. So it seems likely from a secular perspective that bringing about one’s own death for a replaceable “it” cannot ever be morally justified.

It seems to me that for a certain sort of Christian, too, Chiara probably made the wrong decision. She could have lived. She could have had more babies. She was clearly capable of having a healthy baby. She was also clearly a very lovely, loving and virtuous young lady. She could have remained, as the mother to her child and wife to her husband, and she could have done so many good works. For it is doing good that is the important thing for us, not dying.

No, it is only for a particular type of Christian that Chiara’s story is one of supremely inspiring triumph. That Christian is the one who has a non-negotiable trust in God and who has complete moral certainty, a Christian who knows what they need to do and who submits themselves to it. Such a Christian sees nothing intrinsically frightening in death. And it is the Christian who really accepts holiness as our calling, who needs and welcomes the heroic example that saints give us, and who recognises the actions of God in bringing forth saints for His Church, who will celebrate the story of Chiara, Enrico, Maria, David and Francesco.

We are almost overwhelmed in this story not by death but by life. When we watch Chiara talking about her decisions on YouTube what we see is bubbling joy. Of course, she would rather none of this had happened to her and her family. But in following the heroic way, the way of the saint, we can see in Chiara’s face and her smile (she was a Franciscan, incidentally) the presence of the Holy Spirit. We see the Spirit that with all the pain of our human situation also gives life, and gives joy, and brings abundant life and joy out of suffering.

Shortly before her death Chiara is reported to have said: “Perhaps deep down I don’t want healing; a happy husband and a peaceful child without his mother are a greater witness than a woman who has overcome an illness. A testimony that could save so many persons …” And she was buried in her wedding gown, on her way to her Divine Spouse but also, she said, on her way to her two lovely and so much loved earlier babies.

At a time when the Church is constantly under scrutiny and attack by its enemies and all too often by its friends as well, urging that the Church’s very survival depends on following some latest fad or fashion, Chiara Petrillo shows too that (in Tertullian’s famous saying) the blood of the martyrs is the seed of the Christians. For she is a saint and a martyr, a witness. The survival of the Church lies not in fashionable accommodation. It lies in God.

Chiara Petrillo shows wonderfully well the way God brings forth for us the saints and martyrs that we need in our day. When young girls, often very young girls, use abortion as “emergency contraception” and when young women have been known to get pregnant and then abort the baby just to “check that everything is working properly”, Chiara Petrillo, who would literally die rather than hurt her baby-foetus, is a saint for our times.

Courtesy: Paul Williams, Catholic Herald

ഉടഞ്ഞുപോയ പളുങ്കുപാത്രം

തുലാമഴ കനത്തു പെയ്യുന്ന, രൌദ്രതയുള്ള ഒരു ഇരുണ്ട സന്ധ്യ.

അന്നാണ് കല ആ അഗതി മന്ദിരത്തിൽ എത്തിയത്. ഏതൊക്കെയോ അകന്ന ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരുമൊക്കെ ചേർന്നാണ്  അവളെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നാക്കിയത്. ആയുസിന്റെ വഴികളില്‍ , എന്തുകൊണ്ടൊക്കെയോ അനാഥത്വത്തിന്റെയും അവഗണനയുടെയുമൊക്കെ സമസ്യകളെ നേരിടേണ്ടി വന്നവരായിരുന്നു അവിടുത്തെ അന്തേവാസികളൊക്കെ. അവരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഒരുവള്‍ കൂടി.

പതിനെട്ടോ പത്തൊമ്പതോ വയസേ അവള്‍ക്കു കാണൂ. അനാകര്‍ഷകമായ കറുപ്പ് നിറം. തീരെ ഭംഗിയില്ലാത്ത, നിരാശ തളംകെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന, ഉള്ളിലെ എന്തൊക്കെയോ വേദനകളെ കണ്ണാടിയിലെന്നപോലെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന മുഖം. മുഖത്തു വല്ലപ്പോഴും വിരുയുന്ന പുഞ്ചിരികള്‍ക്കൊന്നും ഉള്ളിലെ വേദനയുടെ കനലിനെ മറയ്ക്കാനാവുന്നില്ലെന്നത് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ആര്‍ക്കും മനസിലാവും.

അത്താഴത്തിനു വരുമ്പോള്‍ പുതിയ അംഗങ്ങളെ പരിചയപെടുത്തുകയും സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പതിവുണ്ടവിടെ. എല്ലാവരും അവളെ കാത്തിരുന്നു. പക്ഷെ അത്താഴത്തിന് അവള്‍ വന്നില്ല. പുതിയൊരു സാഹചര്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ വൈകുന്നതാവും. ആരുമവളെ നിര്‍ബന്ധിച്ചില്ല.

പിറ്റേന്ന് പ്രാതലിനും അവളെ കാണാതെ വിളിക്കാന്‍ ചെന്ന സ്ത്രീയോട് അവള്‍ മിണ്ടാന്‍ പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ല. സാഹചര്യങ്ങളുമായി അവള്‍ പൊരുത്തപെടട്ടെ. ഇതൊക്കെ എത്ര കണ്ടതാണെന്ന മട്ടില്‍ വീണ്ടും അവളെ ആരും നിര്‍ബന്ധിച്ചില്ല.

പക്ഷെ.... 

ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനും അവള്‍ വന്നില്ല. മറ്റാളുകളൊക്കെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവള്‍ കട്ടിലില്‍ കണ്ണടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുറിയില്‍ കാല്‍പെരുമാറ്റം കേട്ട് അവള്‍ കണ്ണ് തുറന്നെങ്കിലും എന്നെ കണ്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല.

"നീയെന്താ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വരാത്തത്....?" വളരെ സൌമ്യമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്.

"എനിക്ക് വേണ്ടാഞ്ഞിട്ട് " അവളുടെ സ്വരത്തില്‍ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള, നെഞ്ചില്‍ അമര്‍ത്തിവച്ച അമര്‍ഷത്തിന്റെ പൊള്ളലുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

കുറെ നേരത്തേക്ക് ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവിടെ വെറുതെ നിന്നതല്ലാതെ.

ഒടുവില്‍ നിശബ്തത ഞാന്‍ തന്നെ ഭേദിച്ചു. "നിനക്കെന്താ ഭക്ഷണം വേണ്ടാത്തത്...?"

അവള്‍ തിരിഞ്ഞ് ദയനീയമായി എന്നെയൊന്നു നോക്കി. ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ആ മുഖത്ത് കണ്ണീര്‍ നിലയ്കാത്ത പെരുമഴ പോലെ . എഴുന്നേറ്റ് അവള്‍ ഭിത്തിയില്‍ ചാരിയിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ.

"എഴുന്നേറ്റ് വാ .... നമുക്കൊരുമിച്ച് ചോറ് ഉണ്ണാം" ഞാന്‍ വീണ്ടും വിളിച്ചു.

"എനിക്ക് വേണ്ട...." അതോരപേക്ഷയായിരുന്നു. ആ വാക്കുകളിലെ വേദനയുടെ നീറ്റല്‍ ഞാനറിഞ്ഞു. വീണ്ടും ആ കണ്ണുകള്‍ കണ്ണീര്‍ കടലായി.

ഞാന്‍ അവളുടെ കൂടെ ആ കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നു. അവളുടെ കൈകളില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്റെ സ്പര്‍ശം അവള്‍ക്കു ഏറെ ആശ്വാസം പകരുന്നു എന്നെനിക്കു തോന്നി.

കുറച്ചു നേരം പിന്നെയും നിശബ്തതയായിരുന്നു, ഭീകരമായ ഒരു നിശബ്തത.

ഇത്തവണ നിശബ്തത ഭേദിച്ചത് അവളായിരുന്നു.

"ഞാന്‍ തീറ്റി വളര്‍ത്തുന്നത് എന്റെ വയറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ കുഞ്ഞിനെയാണെന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് എങ്ങനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തോന്നും...." അവള്‍ക്കു പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനുമുമ്പേ തൊണ്ടയിടറി. അവള്‍ വിങ്ങിപൊട്ടുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴേ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞുള്ളൂ അവള്‍ ഗര്‍ഭിണി ആണെന്നും അവളുടെ വയറ്റില്‍ വളരുന്നത്‌ അവളുടെ സ്വന്തം അപ്പന്റെ കുഞ്ഞ് ആണെന്നും.

പിന്നെ അവള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞ കഥയ്ക്ക് കര്‍ക്കടകരാത്രിയിലെ പെയ്തൊഴിയാത്ത പടുമഴയുടെയും ഇടിമിന്നലിന്റെയും ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു.

ഹൈറേഞ്ചിലെ ഏതോ വിദൂര ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു അവളുടെ വീട്. രണ്ടു പെണ്മക്കളില്‍ ഇളയവള്‍ . കയ്യില്‍ കിട്ടുന്ന കൂലി മുഴുവന്‍ കുടിച്ചു തീര്‍ക്കുന്ന കൂലിപണിക്കാരനായ അച്ഛന്‍ . വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പേ അയാളുടെ ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതെ ഏതോ തമിഴന്റെ ഒപ്പം നാടുവിട്ട അമ്മ. പ്രായ പൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ അതേ വഴി പിന്തുടര്‍ന്ന ചേച്ചി. ഒടുവില്‍ അവളും അച്ഛനും മാത്രം. മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഒരു മഴക്കാല സന്ധ്യയില്‍ , ഇടമുറിയാത്ത കര്‍ക്കടമഴയുടെ മറവില്‍ അരുതാത്തത് സംഭവിച്ചു. കുടിച്ചു ലെക്കുകെട്ട അയാളെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു കരുത്തുപോരായിരുന്നു.

ഹൃദയം വിങ്ങുന്ന വേദനയോടെ... നിലക്കാത്ത കണ്ണീരിന്റെ അകമ്പടിയോടെ... തൊണ്ടയില്‍ തങ്ങി മുറിഞ്ഞു പോകുന്ന വാക്കുകളോടെയാണ് അവള്‍ എന്നോട് ഇത്രയും പറഞ്ഞത്.

ഞാനാകെ വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയില്‍ ആയി. എന്തവളോട് പറയണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്കപ്പോള്‍ ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നുമില്ല. ഞാനാ കൈകളില്‍ അമര്‍ത്തി പിടിച്ചു. 

നിര്‍ത്താതെ കരയുകയായിരുന്നു അവള്‍. എത്ര നേരമവിടെ ഇരുന്നു എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും അന്ന് ഊണ് കഴിച്ചില്ല.

വൈകുന്നേരം അത്താഴത്തിന് അവള്‍ എല്ലാവരുടെയും കൂടെ വന്നു. കല ഏറെ മാറിയെന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നി. സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവള്‍ മടങ്ങി വരികയാണെന്ന് ഞങ്ങള്‍ കരുതി. പിന്നീടുള്ള ദിനങ്ങള്‍ അവള്‍ കൂടുതൽ സന്തോഷവതി ആയി കാണപ്പെട്ടു. ചിരിച്ചും ഉല്ലസിച്ചും എല്ലാവരുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടിയും ഒക്കെ. അവളെ എല്ലാവര്ക്കും ഏറെ ഇഷ്ടമായി.

രണ്ടാഴ്ചകള്‍ക്കു ശേഷമൊരു വൈകുന്നേരം....

അവളുടെ മുറിയിലെ ഒരു സ്ത്രീ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു... "കലയെ കുറെ നേരമായി കാണുന്നില്ല"

എല്ലാവരും പകച്ചു പോയി.

"വല്ല അവിവേകവും കാണിച്ചിരിക്കുമോ ദൈവമേ"

കുറെ നേരത്തെ അവള്‍ മുറ്റത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടവരുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ പറ്റാവുന്നിടത്തൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു. ഒടുവില്‍ പോലീസിലും വിവരം അറിയിച്ചു.

വിഹ്വലതയുടെ നിമിഷങ്ങള്‍ ... മണിക്കൂറുകള്‍ ... നീണ്ട രാത്രി...

പിറ്റേന്നു രാവിലെ പോലീസിന്റെ ഫോണ്‍. "റെയില്‍വെ ട്രാക്കില്‍ ഒരു അജ്ഞാത ജഡം. നിങ്ങള്‍ വന്നൊന്നു നോക്കണം".

ജീപ്പില്‍ പോലിസ് പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് പാഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരായിരം തവണ പ്രാര്‍ഥിച്ചു. "ദൈവമേ ഇതവളാകല്ലേ".

അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ട്രാക്കിന്റെ സമീപത്ത്, ശരീര ഭാഗങ്ങളുടെ ചിതറിയ തുണ്ടുകള്‍ ... ചതഞ്ഞരഞ്ഞ്‌.... പായ കൊണ്ട് മൂടി...

പോലിസ് മൂടി ഉയര്‍ത്തി കാണിച്ചു.

അറ്റു പോയ കയ്യില്‍ പച്ച നിറമുള്ള കുപ്പി വളകള്‍ ... വെള്ള പൂക്കളുള്ള, റോസ് ചുരിദാറിന്റെ കീറിയ കഷണങ്ങള്‍....

ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതെ ഇതവള്‍ തന്നെ...

ഞാനാകെ മരവിച്ചു പോയി... തല കറങ്ങുന്നു... കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ കാഴ്ച പോയപോലെ... കൈയും കാലുമൊക്കെ വിറക്കുന്നു.... ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ ആകുന്നില്ല... വേച്ചു വീഴാതെ ആരുടെയോ തോളില്‍ താങ്ങി...

മടക്കയാത്രയില്‍ , ജീപ്പിന്റെ പിന്‍ സീറ്റില്‍ കണ്ണടച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ , ഇരുമ്പു ചക്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പെട്ട് ചതഞ്ഞരഞ്ഞ കലയുടെയും, അവളുടെ ഗര്‍ഭസ്ഥശിശുവിന്റെയും മുഖം, ഭീകരമായ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ മുമ്പില്‍ മായാതെ നിന്നു.

ഒരുപക്ഷേ... ഒരല്പം കൂടി സ്നേഹം... ഒരല്പം കൂടി സാന്ത്വനം... അവളെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചേനെ... ഈ ചിന്തകള്‍ എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുത്തി മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു.

മുഖത്ത് കണ്ണീര്‍ പാടുകള്‍ വീഴ്ത്തിയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.....

പറന്നു പോയ ചേച്ചിപ്പക്ഷി

കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ ദിനങ്ങൾ അവധിക്കാലങ്ങൾ ആയിരുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് ഓണാവധി. മഴയൊക്കെ മാറി, മാനം തെളിഞ്ഞ്, പൂക്കളൊക്കെ വിരിയുന്ന കാലം. എൻറെ എട്ടാം ക്ലാസിലെ ഓണാവധിക്കാലത്തെ ഒരു ഓർമ്മക്കുറിപ്പാണിത്. എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്, അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ ചിത്രഗീതത്തിൽ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. 

അതിനിടയ്ക്ക് പറയട്ടെ, ഞാൻ അന്ന് എൻറെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് കുറച്ച് അകലെയുള്ള തറവാട്ടിലാണ് താമസം. ഞാൻ അപ്പച്ചി എന്ന് വിളിക്കുന്ന വല്യപ്പനും അമ്മച്ചി എന്ന് വിളിക്കുന്ന  വല്ല്യമ്മയുമാണ് അവിടെയുള്ളത്. അവർക്ക് കൂട്ടായി എന്നെ അവിടെ നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. 

അങ്ങനെ, അന്നത്തെ ചിത്രഗീതം ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, തിണ്ണയിൽ അപരിചിതമായ ഒരു കാൽപെരുമാറ്റം. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ പതിനെട്ടോ ഇരുപതോ വയസ്സുള്ള, എനിക്ക് തീർത്തും അപരിചിതയായ ഒരു പെൺകുട്ടി സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നു. ഇത്ര സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് വരുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി ആരാണെന്ന് അറിയാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ജിജ്ഞാസ ഉണ്ടായെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റുപോയി അന്വേഷിക്കാൻ തുനിഞ്ഞില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ പെൺകുട്ടികളോട് സംസാരിക്കാൻ എനിക്കന്ന് ഭയങ്കര നാണമായിരുന്നു. പിന്നെ ചിത്രഗീതത്തിലെ പാട്ടും നഷ്ടപ്പെടരുതല്ലോ.  ഞാൻ ജിജ്ഞാസ അടക്കി ചിത്രഗീതം മുഴുവൻ കണ്ടു തീർത്തു. 

അത്താഴത്തിന് അമ്മച്ചി വിളിക്കുന്നു. അന്നൊക്കെ ഡൈനിങ് റൂമിൽ ഇരുന്ന് അപ്പച്ചി മാത്രമേ ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ. പിന്നെ ആരെങ്കിലും വിരുന്നുകാരും. എന്റെ ഭക്ഷണമുറി അടുക്കള തന്നെയാണ്. അമ്മച്ചിയുടെ വിളികേട്ട് ഓടി അടുക്കളയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഉണ്ട് നേരത്തെ വന്ന ചേച്ചി എന്നെക്കാൾ മുൻപേ അവിടെ ഉണ്ട്. നാണം കാരണം ഞാൻ കുനിഞ്ഞിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. "നീ ഈ ചേച്ചിയെ പരിചയപ്പെട്ടോ?"  അമ്മച്ചി ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, തല ഉയർത്താതെ, ഞാൻ തലയാട്ടി. "അവൻ ഭയങ്കര നാണക്കാരനാ", അമ്മച്ചി ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. എനിക്കന്ന് അമ്മച്ചിയോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി, ചേച്ചിയോട് അങ്ങനെയൊക്കെ പറയേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ. ചേച്ചി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു; കളിയാക്കി ചിരിച്ച താണോ ആവോ. ഞാൻ മിണ്ടിയില്ല. "നിനക്ക് ചേച്ചിയെ അറിയാമോ?" അമ്മച്ചി വിടാൻ ഭാവമില്ല. ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും തലയാട്ടി. "മുമ്പ് ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ള സിറിൽ ചേട്ടൻറെ അനിയത്തിയാ",  അമ്മച്ചി ചേച്ചിയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. 

പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ പോയി. ഇനിയും ടിവി വെക്കാൻ അപ്പച്ചി സമ്മതിക്കത്തില്ല. തന്നെയുമല്ല, എട്ടേ മുക്കാൽ കഴിഞ്ഞാൽ അന്നൊക്കെ പിന്നെ ടിവിയിൽ മലയാളം പരിപാടികളുമില്ല. കിടന്നുറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളിലായിരുന്നു ഞാൻ. അപ്പോഴുണ്ട് ആ ചേച്ചി മുറിയിലേക്ക് കയറി വരുന്നു. ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; അത്ര വിജയിച്ചില്ല. ചേച്ചി അടുത്തുവന്നു തോളിൽ കയ്യിട്ടു, എനിക്ക് കുറച്ച് മിഠായികൾ തന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയത്. നല്ല സുന്ദരിയായിരുന്നു ചേച്ചി. ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു. ഞാനും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പതുക്കെ പതുക്കെ എൻറെ നാണം ഒക്കെ മാറി. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരായി മാറിയത്. രാത്രി കുറെ നേരം ഞങ്ങൾ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു. എനിക്ക് അത്ര പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു ഭാഷാശൈലി ആയിരുന്നു ചേച്ചിയുടെ. കേൾക്കാൻ നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. കൂട്ടുകൂടാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയല്ലോ. ഞങ്ങൾ പറമ്പിലും മുറ്റത്തും ഒക്കെ തുള്ളിക്കളിച്ചു നടന്നു. തുമ്പിയെ പിടിച്ചു; ചിലതിനെ കൊണ്ട് കല്ലെടുപ്പിച്ചു; മറ്റു ചിലതിന്റെ പുറകിൽ നൂലു കെട്ടി പറപ്പിച്ചു. ചാമ്പങ്ങയും പേരക്കയും പറിച്ചു തിന്നു. നടന്ന വഴി മുഴുവനും ചേച്ചി എനിക്ക് തൻറെ നാടിനെ പറ്റിയും പഠിക്കുന്ന കോളേജിനെ പറ്റിയും ഒക്കെ പറഞ്ഞു തന്നു. ആലപ്പുഴയിൽ, കായൽ ഒക്കെ ഉള്ള ഏതോ ഒരു സ്ഥലത്തായിരുന്നു ചേച്ചിയുടെ വീട്. അവരുടെ നാടിൻറെ വിസ്മയങ്ങളെയും സൗന്ദര്യത്തെയും, കോളേജിലെ തമാശകളേയും  ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ കേട്ടു. എന്നെ ആ നാട്ടിൽ ജനിപ്പിക്കാതിരുന്ന ദൈവത്തോട് എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി. ചേച്ചി പച്ചക്കറിയും മീനും  മുറിക്കുന്നത് ഒക്കെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിലായിരുന്നു. അമ്മച്ചി ഒക്കെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് മുറിക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി താഴെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ. എനിക്ക് അതൊക്കെ വലിയ കൗതുകമായിരുന്നു. ഞാൻ അതൊക്കെ കണ്ണും മിഴിച്ച് കണ്ടിരുന്നു.  ഓണത്തിന് മുറ്റത്തെ മാവിൽ കെട്ടിയ ഊഞ്ഞാലിൽ ഞങ്ങൾ മാറിമാറിയും ഒരുമിച്ചും  ആടിക്കളിച്ചു സൈക്കിളുകാരൻറെ കൈയിൽനിന്ന് ചോളാപൊരിയും കോലൈസും വാങ്ങിത്തിന്നു. 

ചെറുപ്പത്തിൽ എൻറെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടങ്ങളിൽ ഒന്ന് എനിക്ക് ചേച്ചിമാർ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ്.  ഒരു ചേച്ചിക്കുവേണ്ടി യുള്ള എൻറെ ആഗ്രഹത്തിന്, കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ആണെങ്കിലും ദൈവം എനിക്ക് തന്ന ഒരു ഉത്തരമായിരുന്നു ചേച്ചി എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു ചേച്ചിയുടെ വാത്സല്യമുള്ള സ്പർശനങ്ങൾക്ക്, മധുരശ്രുതികൾക്ക്, വഴക്കിന്, പിണങ്ങിയിരിപ്പിന്, ശേഷമുള്ള അനുരഞ്ജനത്തിന്, ഒക്കെയുള്ള എൻറെ മോഹങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ചേച്ചിയിൽ ഉത്തരം കണ്ടതുപോലെ.

അവധി തീർന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. എനിക്ക് സ്കൂൾ തുറന്നു. ചേച്ചിക്കും തിരിച്ചു പോകണം. അതോർത്തപ്പോഴേ എനിക്ക് സങ്കടമായി. രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ചേച്ചിയോട് അത്രയ്ക്കും അടുത്തിരുന്നു. തിങ്കളാഴ്ച ഞാൻ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണ് സ്കൂളിൽ പോയത്. എനിക്ക് ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കാനേ തോന്നിയില്ല. ചേച്ചിയും ചേച്ചിയുടെ കൂടെയുള്ള ദിവസങ്ങളും ആയിരുന്നു എൻറെ മനസ്സ് നിറയെ. 

ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ചേച്ചി വീട്ടിൽ ഇല്ല. ചേച്ചിയും തിരിച്ചു പോയിരുന്നു. ഈ അനിയനെ തനിച്ചാക്കി ചേച്ചിപ്പക്ഷി പറന്നു പോയി.

കാലം നിലയ്ക്കാത്ത പ്രവാഹം പോലെ മുന്നോട്ട് ഒഴുകി. പിന്നീട് ഒരിക്കലും ആ ചേച്ചിയെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. എങ്കിലും ജീവിതത്തിലെ ഏകാന്തതയുടെ ഏതൊക്കെയോ നിമിഷങ്ങളിൽ ചേച്ചിയോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളുടെ മാധുര്യം ഞാൻ ഓർമ്മിച്ചെടുത്തു നുണയാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനോർത്തു: ഖസാക്കിലെ രവി പറഞ്ഞതുപോലെ "ജനിമൃതികളുടെ ഈ ലോകത്തിൽ വിരഹവും ദുഃഖവും മാത്രമേയുള്ളൂ".  

(ഈ കുറിപ്പ് പ്രീ ഡിഗ്രി പഠിക്കുന്ന സമയത്ത്  - 1996 ൽ - ഡയറിയിൽ എഴുതിയതാണ്). 

Secularization

Secularization is a generally discussed and a worldwide phenomenon today. The word secularization comes from the Latin word secularis, which means worldly or profane. In the Christian world this term was used to differentiate the Christian concepts of supernatural from all that was mundane or profane, and was widely invoked to assert the superiority of the supernatural or the sacred.

Before defining it, we have to make a clear distinction between secularization and secularism which is sometimes confusing. Secularization is a process of decline in religious activities, beliefs, ways of thinking, and institutions that occurs primarily in association with, or as an unconscious or unintended consequence of, other processes of social structural change. It need not necessarily deny God or the supernatural, but indifferent to it. Secularism is an ideology; its proponents consciously denounce all forms of supernaturalism and the agencies devoted to it. Secularism may contribute to the process of secularization, but much less than the other causes.

Briefly defined, secularization is the process in which religious consciousness, activities, and institutions are loosing their social significance. Steve Bruce defines it in a threefold way: (1) the declining importance of religion for the operation of non religious roles and institutions such as, those of the state and the economy; (2) a decline in the social standing of religious roles and institutions; and (3) a decline in the extend to which people engage in religious practice, display beliefs of a religious kind, and conduct other aspects of their lives in a manner informed by such beliefs.

In a pre-modern European society, a structure of religious values, norms, symbols and convictions overarched the nexus of society almost like sacred canopy. But today, on the first level of meaning, these religious connections become increasingly marginalized, with its sphere of competence becoming limited to only the church. It indicates that religion becomes marginal to the operation of social system, and that the essential functions for the operation of the society become rationalised, passing out of the control of agencies devoted to the supernatural.

Sociologists use this term to indicate a variety of processes in which the various social institutions became gradually distinct from one another and increasingly free of the matrix of religious assumptions that had earlier inspired and dominated their operation. This constitutes the second level of meaning.

The third level of meaning points to the personal sense of religion of the people. Religion has gradually been losing its influence even in the minds of people. This process is accelerating. It finds expression in official disaffiliation from the Church or in reduced membership in the Church or a decline of members actually participating in church activities.

To unravel completely the complex tissue of casual agencies contributing to secularization would be tantamount to reconstructing the entire web of social history. Any trend as pervasive and persistent in the course of human affairs as this one must be extensively related to all other facets of social change. We may note here only three specific aspects contributed to this process.

First are the things that favour differentiation, for example increase of population, technological progress, political centralization, scientific discoveries, and the influence of capital in the age of exploration. The application of science, particularly to productive activities, and the evolution of new techniques reduced man’s sense of dependence on the divine. As society became industrialized and urbanized, increasing proportion of people began to be removed from nature. Thus the possible intervention of religion in to everyday life became less plausible. Man’s increased capacity to asses and supply his own needs led to the assumption that social well-being depended not on God’s providence but on social planning.

Secondly, there are the secularizing functions of some Judeo-Christian ideas such as God’s absolute transcendence. These ideas demystified the world. Secularization found here unintended theological legitimation.

Thirdly, we may note the role of the elite in the autonomous spheres, those who as the ‘professional vanguard’ knew how to systematically eliminate religious and, in part, ethical factors when defining economic, political, legal, and academic problems.

In its crudest form, secularization says that industrial society produces rational persons and that rational persons reject religion. However, most sociologists recognize that secularization is a multidimensional phenomenon at both religious and socio cultural levels. At the cognitive level there has been decline of religious content in arts, literature, and philosophy, while science has become autonomous. At the experiential level, of individual consciousness, many persons understand the world and live out their lives without reference to religious interpretations in which they no longer believe.

Just as religious institutions have ceased to be central in society, and just as society no longer endorses religious goals as its primary ends, religious consciousness appears to have diminished.

The Church is always aware of the threat of secularization. Pope John Paul II writes in his Encyclical Redemtoris Missio: “The temptation today is to reduce Christianity to merely human wisdom, a pseudo-science of well-being. In our heavily secularized world a “gradual secularization of salvation” has taken place…” Pope Benedict XVI has declared that ongoing secularization to be a fundamental problem of modern society. He argues, while speaking of secularization, for the necessity of certain moral principles for maintaining a free state as well as for the importance of a genuine reason and authentic religion, in order to uphold the state’s moral foundation. He insists that proponents of secular reason and religious conviction should learn from each other, even as they differ over the particular ways that mutual learning should occur.

As the conclusion, I would to like to present a theological refection on this issue. Many thought that by secularization religion would disappear. But we can see in the contemporary world a shift form secularity to spirituality. In spite of the exploration in to the secrets of nature we are not able to escape the supernatural. But at the same time we should not forget the fact that every walk of life such as morality, law and politics are undergoing an intense secularization. This should impel religion to discover its real role and fulfil it in a fitting manner.